Рада БНР сьведчыць, што беларускія інтарэсы – ня першы раз у сваёй гісторыі – праігнараваныя ў дамоўленасьцях паміж заходнімі сталіцамі. У сьпісе абмененых 1 жніўня 2024 Вашынгтонам і Бэрлінам, з удзелам іншых эўпапэйскіх дзяржаваў, узамен на асобаў, у якіх зацікаўленая Масква, няма беларускіх палітвязьняў і палонных.

Мы з жалем вымушаныя канстатаваць, што лідэры ЗША і Эўропы ў гэтай сытуацыі праігнаравалі пакуты беларускага народа, які апынуўся ў цяперашнім становішчы не ў апошнюю чаргу таму, што урады найбуйнейшых дзяржаваў Захаду доўгі час былі і застаюцца згодныя бачыць Беларусь у выключнай зоне інтарэсаў Масквы.

Відавочна, што грамадзянін Нямеччыны Рыко Крыгер, чый захоп рэжымам Лукашэнкі быў міжнародным злачынствам, абменены выключна ў інтарэсах Расейскай Фэдэрацыі.

Як вядома, сотні беларусаў праліваюць кроў у змаганьні за Ўкраіну ў барацьбе з расейскім агрэсарам. Мы спадзяваліся, што Ўкраіна магла б настойваць на вызваленьні ў гэтай схеме двух беларускіх дабраахвотнікаў, якія знаходзяцца ў расейскім палоне, а таксама грамадзянаў Беларусі, асуджаных за спробы перашкодзіць войскам РФ зьдзейсьніць ваенныя злачынствы ва Ўкраіне з беларускай тэрыторыі.

Рада БНР таксама перакананая, што Варшава мела поўнае права ўзьняць пытаньне пра вызваленьне з лукашэнкаўскіх турмаў Андрэя Пачобута і іншых прадстаўнікоў польскай нацыянальнай меншасьці. Застаецца спадзявацца, што вышэйпрыгаданыя асобы будуць прадметам клопату Кіеву і Варшавы ў эўрапэйскіх і эўра-атлянтычных міжнародных структурах.

Рада Беларускай Народнай Рэспублікі заклікае лідэраў дэмакратычнага Захаду да асэнсаваньня таго факту, што без вызваленьня Беларусі ад расейскай васальнай дыктатуры Лукашэнкі, а таксама абароны ад магчымай спробы непасрэднай акупацыі Беларусі Расеяй, немагчымая ня толькі эўрапейская пэрспэктыва Беларусі, але й мір і бясьпека на эўрапейскім кантынэнце ўвогуле.

1 жніўня, 2024

Дадзены факт ніякім чынам не паўплывае на дзейнасьць Рады БНР, яе ўзаемадзеяньне з дэмакратычнымі сіламі Беларусі і яе падтрымку беларускіх добраахвотнікаў, якія ваююць за свабоду і незалежнасьць Украіны.

Больш за тое, заведама незаконныя і абгрунтаваныя экстрэмісцкай ідэалёгіяй рэжыму Лукашэнкі рашэньні і дзеяньні, у тым ліку псэўдаюрыдычнага характару, папаўняюць сьпіс злачынстваў, якія могуць быць падставай для крымінальнага перасьледу датычных да іх асобаў пасьля аднаўленьня законнасьці на тэрыторыі Беларусі.

Абвінавачваньні супраць Рады БНР, у тым ліку заявы пра адмаўленьне Радай БНР незалежнасьці беларускай дзяржавы, носяць заведама ілжывы і абсурдны характар, асабліва з улікам таго, што менавіта Рада БНР 25 сакавіка 1918 году абвесьціла пра дзяржаўны сувэрэнітэт Беларусі, ад чаго вядзе свой адлік гісторыя сучаснай сувэрэннай Беларусі.

Таксама Рада БНР нагадвае, што неаднаразова асуджала таталітарныя рэжымы, якія зьдзяйсьнялі злачынствы на тэрыторыі Беларусі, у тым ліку рэжым нямецкіх нацыянал-сацыялістаў.

У прыватнасьці, у сваёй заяве ад 22 чэрвеня 2021 г., прынятай з нагоды васьмідзясятых угодкаў ад пачатку гітлераўскай акупацыі Беларусі, Рада БНР казала пра наступнае:

“Рада БНР салідарызуецца з рашэньнямі Нюрнбэрскага трыбуналу ў асуджэньні даказаных вайсковых злачынстваў, зьдзейсьненых на тэрыторыі Беларусі нямецкімі войскамі і іхнымі хаўрусьнікамі, у тым ліку як беларусамі, так і расейскімі нацыяналістамі і прадстаўнікамі іншых краінаў. Рада БНР асуджае ўсе арганізацыі, прызнаныя злачыннымі рашэньнем Нюрнбэрскага трыбуналу.

Разам з тым, Рада БНР асуджае прапагандысцкае злоўжываньне тэмаю трагедыі Другой Сусьветнай вайны з боку таталітарнага савецкага рэжыму і ягоных сучасных спадкаемцаў.

Камуністычныя ўлады выкарыстоўвалі калясальную траўму беларускага народу ад вайны дзеля маніпуляваньня нашым народам, распальвання варажнечы да іншых краінаў, прыхаваньня памяці пра масавы савецкі палітычны тэрор і масавыя савецкія вайсковыя злачынствы, а таксама дзеля ўмацаваньня сваёй злачыннай антыбеларускай улады.

Рада БНР заяўляе, што былы прэзыдэнт Беларусі Аляксандар Лукашэнка ёсьць адзіным галавой сучаснай эўрапейскай дзяржавы, які зьяўляецца адкрытым ідэйным пасьлядоўнікам як савецкага, так і гітлераўскага рэжымаў.

А. Лукашэнка публічна рабіў антысэміцкія заявы і заявы пра непаўнавартаснасьць беларускай мовы, культуры і дзяржаўнасьці.

А. Лукашэнка публічна выказваў захапленьне палітычнымі практыкамі А. Гітлера і за амаль тры дзесяцігодзьдзя свайго незаконнага кіраваньня выбудаваў палітычную сыстэму Беларусі ў адпаведнасьці з гітлераўскімі прынцыпамі пагарды да дэмакратычных свабодаў і правоў чалавека, пагарды да парлямэнцкай дэмакратыі, а таксама канцэнтрацыі абсалютнае ўлады ў адных руках.”

Акрамя гэтага, у сваёй заяве з нагоды сямідзясятых угодкаў ад заканчэньня Другой Сусьветнай вайны ад 8 траўня 2015 году Рада БНР сьцьвярджала наступнае:

“Перамога над нацыянал-сацыялістычнай Нямеччынай, важны ўнёсак у якую зрабілі беларусы, выратавала мільёны людзей ад прамой пагрозы фізычнага вынішчэньня. На жаль, у выніку вайны Беларусь не атрымала свабоды, але на амаль 50 гадоў засталася пад савецкай акупацыяй, якая суправаджалася русіфікацыяй і рэпрэсіямі супраць іншадумцаў, у тым ліку супраць прыхільнікаў дзяржаўнага сувэрэнітэту Беларусі.

Чалавецтва павінна шанаваць памяць ахвяраў Другой Сусьветнай вайны і зрабіць усё, каб такая вайна ніколі больш не паўтарылася.”

Ніжэй прыведзеныя спасылкі на заявы і публікацыі Рады БНР па дадзенай тэме:

Заява Рады БНР з нагоды 70-годзьдзя ад заканчэньня Другое Сусьветнае вайны (8.5.2015):

ЗАЯВА РАДЫ БНР З НАГОДЫ 70-ГОДЗЬДЗЯ АД ЗАКАНЧЭНЬНЯ ДРУГОЕ СУСЬВЕТНАЕ ВАЙНЫ

Дэклярацыя памяці і салідарнасьці (30.10.2016):

ДЭКЛЯРАЦЫЯ ПАМЯЦІ І САЛІДАРНАСЬЦІ

Эўрапейскі дзень памяці ахвяраў нацызма і сталінізма (23.8.2017):

Эўрапейскі дзень памяці ахвяраў нацызма і сталінізма

Заява Рады БНР да 80-х угодкаў Пакта Молатава-Рыбэнтропа (23.8.2019):

Заява Рады БНР да 80-х угодкаў Пакта Молатава-Рыбэнтропа

Памяць пра Другую Сусьветную вайну павінна быць падмуркам міру, свабоды і дэмакратыі – Заява Рады БНР (22.6.2021):

ПАМЯЦЬ ПРА ДРУГУЮ СУСЬВЕТНУЮ ВАЙНУ ПАВІННА БЫЦЬ ПАДМУРКАМ МІРУ, СВАБОДЫ І ДЭМАКРАТЫІ – ЗАЯВА РАДЫ БНР

Алесь Пушкін быў арганізатарам першай за дзесяцігодзьдзі публічнай акцыі ў гонар 25 сакавіка: у 1989 годзе ён выйшаў на праспэкт у Менску з адзіночным пікетам, быў затрыманы савецкай міліцыяй і асуджаны. Пушкін – аўтар дзясяткаў палотнаў, прысьвечаных гераічнаму мінуламу беларускага народа. У 2018 годзе ён быў узнагароджаны Радай БНР Мэдалём да стагодзьдзя Беларускай Народнай Рэспублікі.

Прамую адказнасьць за гэтую заўчасную трагічную сьмерць нясе аўтарытарны рэжым, які пануе ў Беларусі, а таксама пэрсанальна былы прэзыдэнт Рэспублікі Беларусь Аляксандар Лукашэнка, які ў 1995-1996 гг. зьдзейсьніў дзяржаўны пераварот і незаконна ўзурпаваў найвышэйшую дзяржаўную ўладу ў краіне.

Пэрсанальна Аляксандар Лукашэнка нясе адказнасьць за палітычны тэрор, цэнзуру, гвалт супраць іншадумцаў і забойствы сваіх крытыкаў і апанэнтаў, якія адбыліся за гэтыя амаль трыццаць гадоў.

Рада Беларускай Народнай Рэспублікі патрабуе неадкладнага і безумоўнага вызваленьня, а таксама поўнай юрыдычнай рэгабілітацыі ўсіх беларускіх палітычных вязьняў. Асобы, якія нясуць адказнасьць за незаконнае ўвязьненьне беларускіх палітыкаў, актывістаў, журналістаў, інтэлектуалаў і проста неабыякавых грамадзянаў, маюць панесьці пакараньне па ўсёй строгасьці закону.

Гэта тычыцца як палітычных замоўцаў, уключна з вышэйшым кіраўніцтвам аўтарытарнага рэжыму ў Менску, так і выканаўцаў: судзьдзяў, прапагандыстаў, супрацоўнікаў турмаў і сілавых структураў.

Як гэта рабілі савецкія акупанты ў найбольш змрочныя часы СССР, рэжым Аляксандра Лукашэнкі займаецца мэтанакіраваным зьнішчэньнем беларускай культурніцкай эліты. Спыненьне гэтага любымі магчымымі спосабамі зьяўляецца неабходным дзеля выжываньня беларускага народу.

Імя Алеся Пушкіна застанецца ў гісторыі ў адным шэрагу зь імёнамі найлепшых сыноў і дачок Беларусі.

Генэральнаму дырэктару доктару Тэдрасу Адханому Гебрэесусу:

Беларусь зьяўляецца членам Сусьветнай арганізацыі аховы здароўя (СААЗ) і падпадае пад дзеяньне яе Канстытуцыі з дня яе ўступленьня ў сілу 7 красавіка 1948 года.

Ад імя беларускага народу, Рада Беларускай Народнай Рэспублікі зьвяртаецца да СААЗ з просьбай заклікаць цяперашнюю ўладу Беларусі выконваць свае абавязацельствы па гарантаваньні выкананьня асноўных палажэньняў ратыфікаванай Канстытуцыі СААЗ:

(1) спыніць масавую дыскрымінацыю асобаў, якія знаходзяцца ў зьняволеньні з-за сваіх палітычных перакананьняў, у іхным доступе да прынятых агульнанацыянальных мераў датычна COVID-19, паколькі “карыстаньне самым высокім з магчымых дасяжных узроўнеў здароўя зьяўляецца адным з асноўных правоў кожнага чалавека незалежна ад расы, рэлігіі, палітычных перакананьняў, эканамічнага і сацыяльнага стану”;

(2) узяць на сябе адказнасьць за здароўе сваіх грамадзянаў, забясьпечыўшы належныя меры аховы здароўя і сацыяльныя меры ў месцах масавага ўтрыманьня.

Народ Беларусі заклікае СААЗ адрэагаваць на вострую надзвычайную сытуацыю з аховай здароўя, якая ўзьнікла ў Беларусі з прычыны халатнасьці і адмовы ў аказаньні неабходных мэдычных паслугаў для адной з найбольш уразьлівых групаў насельніцтва, а менавіта для арыштаваных асобаў у месцах групавога ўтрыманьня падчас пандэміі COVID-19. Цяперашняя беларуская ўлада не прымае неабходных мераў для прадухіленьня распаўсюджваньня інфэкцыйнай хваробы COVID-19 у месцах пакараньня і часовага ўтрыманьня. Мы заклікаем СААЗ паўплываць на беларускую ўладу, з мэтай прызнаньня ёю аховы здароўя важным прыярытэтам, які ёсьць аднолькава важным для ўсіх групаў насельніцтва.

Беларускія лекары паведамляюць аб масавых фізычных і псыхалягічных катаваньнях, якія зазналі многія з больш чым 30 000 чалавек, што былі арыштаваныя па палітычных матывах пасьля прэзыдэнцкіх выбараў 9 жніўня 2020 г. Лекары публічна выказваюць сваю занепакоенасьць у сувязі з жорсткім абыходжаньнем са зьняволенымі і з тымі, хто чакае рашэньня суда. Наступствы жорсткага абыходжаньня прывялі да мноства сур’ёзных непасрэдных і доўгатэрміновых праблемаў са здароўем і нават да сьмерцяў.

Сытуацыя пагаршаецца, калі, насуперак ​​нацыянальнай палітыцы рэагаваньня на COVID-19 і на адпаведныя прафіляктычныя меры, затрыманыя, якія маюць COVID-19, зьмяшчаюцца ў перапоўненыя і часта невентыляваныя камэры разам з іншымі людзьмі, падвяргаючы апошніх заражэньню COVID-19.

Мы спасылаемся на Канстытуцыю СААЗ, у якой гарантуецца пакрыцьцё ўсіх грамадзянаў нацыянальнай палітыкай па ахове здароўя, і просім СААЗ заклікаць цяперашнюю ўладу Беларусі забясьпечыць роўны доступ да мераў, што прымаюцца ў рамках беларускай палітыкі па супрацьдзеяньню COVID-19, аднолькава і для тых, хто пазбаўлены магчымасьці абараніць сябе самастойна. Мы просім СААЗ пасадзейнічаць стрымліваньню распаўсюду COVID-19 у беларускіх турмах і месцах часовага ўтрыманьня і дапамагчы зьняволеным атрымаць доступ да асноўных пратаколаў па ахове здароўя.

У якасьці аднаго з шляхоў выхаду з сытуацыі, якая склалася, мы прапануем заклікаць урад Беларусі адкласьці масавае выкананьне адміністрацыйных пакараньняў, якія ўключаюць пазбаўленне волі, да канца пандэміі COVID.

Народ Беларусі чакае вашых дзеяньняў.

Падпісана:

Доктар Паліна Прысмакова
Сакратар Рады Беларускай Народнай Рэспублікі

Санкцыянаваўшы выкарыстаньне зброі і спэцсродкаў супраць дэманстрантаў, Аляксандар Лукашэнка нясе асабістую адказнасьць за гэтую трагедыю.

Рада БНР рашуча асуджае фальсыфікацыі вынікаў выбараў і гвалт супраць мірных дэманстрантаў, якія выйшлі пратэставаць супраць парушэньняў выбарчага законадаўства і супраць узурпацыі ўлады.
Па ўсіх прыкметах, Аляксандар Лукашэнка пацярпеў паразу на выбарах і ня можа лічыцца легітымным прэзыдэнтам Рэспублікі Беларусь.

Рада БНР заклікае да неадкладнага вызваленьня ўсіх палітычных зьняволеных і да правядзеньня новых сумленных прэзыдэнцкіх выбараў па агульнапрынятых дэмакратычных стандартах і без удзелу Аляксандра Лукашэнкі.

Рада БНР выказвае сваю салідарнасьць зь мірнымі пратэстамі ў Беларусі і заклікае беларусаў у замежжы да актыўнага пратэсту з мэтаю данясеньня інфармацыі пра сытуацыю ў Беларусі да ўрадаў замежных краінаў.

Рада БНР заклікае міжнародную супольнасьць аказаць максымальны ціск на рэжым Лукашэнкі з мэтаю спыненьня тэрора супраць беларусаў і правядзеньня новых, свабодных, выбараў.

Зьнікненьне Дзьмітрыя Завадзкага стала ў адзін шэраг са зьнікненьнямі і сьмерцямі ўплывовых беларускіх дзяржаўных і грамадзкіх дзеячоў у канцы дзевяностых і пачатку нулявых гадоў. Перадусім гэта зьнікненьні дэпутата Вярхоўнага Савета і старшыні Цэнтральнай выбарчай камісіі Віктара Ганчара, прадпрымальніка і прыхільніка беларускай дэмакратычнай апазыцыі Анатоля Красоўскага, былога міністра ўнутраных справаў генэрала Юрыя Захаранкі, а таксама сьмерць пры не да канца высьветленых абставінах былога старшыні гарвыканкама Маладэчна, дэпутата Вярхоўнага Савета Беларусі Генадзя Карпенкі.

За гады, што прайшлі з моманту зьнікненьня і сьмерці гэтых асобаў, зьявіліся пераканаўчыя сьведчаньні, што іхныя выкраданьні і забойствы маглі быць справай рук так званых “эскадронаў сьмерці”, створаных унутры сыстэмы карных органаў аўтарытарнага рэжыма ў Беларусі для фізычнай ліквідацыі палітычных апанэнтаў А. Лукашэнкі.

Некаторыя іншыя беларускія дэмакраычныя палітыкі, у тым ліку лідар Беларускага народнага фронту Зянон Пазьняк, былі вымушаныя эміграваць зь Беларусі, маючы інфармацыю пра пагрозу магчымай падрыхтоўкі забойства з боку карных органаў рэжыма А. Лукашэнкі.

Афіцыйныя ўлады Беларусі не правялі адкрытага рассьледваньня зьнікненьня і сьмерці беларускіх палітыкаў, якія застаюцца аднымі з найбольш рэзанансных злачынстваў у гісторыі постсавецкай Беларусі.

Адсутнасьць пераканаўчых публічных вынікаў рассьледваньня можа сьведчыць пра незацікаўленасьць афіцыйных уладаў у тым, каб грамадзтва даведалася праўду.

Калі сьведчаньні пра выкраданьні і забойствы беларускіх палітыкаў і журналістаў “эскадронамі сьмерці” знойдуць пацьверджаньне, Аляксандар Лукашэнка мае панесьці асабістую адказнасьць за арганізацыю гэтых забойстваў або за пакрывальніцтва іхных ініцыятараў, арганізатараў і выканаўцаў.

Рада БНР патрабуе неадкладнага празрыстага публічнага рассьледваньня зьнікненьня Віктара Ганчара, Анатоля Красоўскага, Юрыя Захаранкі, Дзьмітрыя Завадзкага, а таксама абставінаў сьмерці Генадзя Карпенкі, журналіста Анатоля Майсені, журналіста Алега Бябеніна і іншых вядомых падобных выпадкаў.

Рэзанансныя палітычныя забойствы, арганізатары і выканаўцы якіх чыняць незаконныя перашкоды сьледзтву, ня маюць тэрміна даўніны. Іхнае сумленнае рассьледваньне зьяўляецца прамым абавязкам органаў правапарадку Рэспублікі Беларусь. Рада БНР заклікае сумленных і верных прафэсійным стандартам супрацоўнікаў сьледчых органаў Рэспублікі Беларусь весьці падрыхтоўку да правядзеньня сьледзтва па гэтых справах, незалежна ад цяперашніх распараджэньняў кіраўніцтва.

Брутальны ціск на палітычных апанэнтаў сьведчыць пра тое, што Аляксандар Лукашэнка, які незаконна займае пасаду Прэзыдэнта Рэспублікі Беларусь, ня можа разьлічваць на перамогу ў свабодных і празрыстых выбарах.

Найбольш яскравай прыкметаю няздольнасьці А. Лукашэнкі перамагчы ў сумленнай выбарчай барацьбе зьяўляецца арышт прэтэндэнта на статус кандыдата ў прэзыдэнты Віктара Бабарыкі, блогера Сяргея Ціханоўскага, які ёсьць адным зь лідэраў пратэстнага руху, лідараў дэмакратычнай апазыцыі Паўла Севярынца і Мікалая Статкевіча, а таксама многіх іншых.

Рада БНР патрабуе неадкладнага вызваленьня ўсіх незаконна затрыманых беларускіх палітыкаў, актывістаў і журналістаў.

Беларускае грамадзтва і будучая законная дэмакратычная ўлада Беларусі павінны забясьпечыць крымінальны перасьлед усіх службовых асобаў, якія ажыцьцяўляюць палітычныя арышты і незаконны ціск на актывістаў, палітыкаў і журналістаў пад час гэтай выбарчай кампаніі.

Рада БНР выказвае свае шчырыя спачуваньні блізкім спадарыні Дземідовіч.

Падаем зварот Старшыні Рады БНР:

“З глыбокім смуткам сустрэла вестку пра зыход з жыцьця Надзеі Дземідовіч – адданай патрыёткі, якая ахвяравала гадамі зьняволеньня і пакутаў за тое, каб Беларусь зрабілася незалежнай дзяржавай.

Усьцешаная, што Рада БНР пасьпела ўзнагародзіць спадарыню Надзею Мэдалём да стагодзьдзя Беларускай Народнай Рэспублікі. Гэта, на жаль, зусім невялікая частка нашай удзячнасьці і ўдзячнасьці будучых пакаленьняў беларусаў, якія ў вольнай і дэмакратычнай краіне, бясспрэчна, належным чынам ушануюць памяць пра сапраўдную патрыётку нашай Бацькаўшчыны.

Вечная Вам памяць, спадарыня Надзея.

Івонка Сурвілла,

Старшыня Рады Беларускай Народнай Рэспублікі

4 сакавіка 2020

Канада”

Нарадзіўся ў кастрычніку 1886 г. у вёсцы Муравіны Клімавіцкага павету (цяпер Касьцюковіцкі раён Магілёўскай вобласьці).

У 1912 годзе скончыў Кіеўскі політэхнічны інстытут. Падтрымліваў кантакты з эсэрамі, арыштоўваўся за ўдзел у студэнцкім руху.

З 1918 г. член прэзыдыюма Кіеўскай беларускай рады. У лістападзе 1918г. — раднік дыпляматычнага прадстаўніцтва БНР ва Ўкраіне.

З канца 1918 у Горадні, быў дарадцам па тэхнічна-эканамічных пытаньнях у Міністэрстве замежных справаў БНР. У 1919 затрыманы румынскімі ўладамі.

Вясной 1921 году ў якасьці прадстаўніка ўраду БНР быў дэлегаваны ў Маскву.

З 1921 году жыў у Летуве, быў старшынём Беларускай нацыянальнай сувязі, замежнага ЦК БПС-Р у Коўне. Выдаваў часопіс “Покліч”.

У кастрычніку 1925 году ўдзельнічаў Бэрлінскай канфэрэнцыі, удзельнікі якой абвесьцілі пра ліквідацыю ўраду БНР, што не было падтрымана Радай БНР.

У 1927 арыштаваны летувіскімі ўладамі. Пасьля вызваленьня пераехаў у БССР, дзе працаваў у Савеце народнай гаспадаркі БССР (рэгіянальная эканамічная адміністрацыя) загадчыкам сэкцыі праектнага бюро Інстытуту прамысловасьці.

18.7.1930 аршытаваны ў Менску па справе “Саюза вызваленьня Беларусі”. Асуджаны паводле пастановы калегіі АДПУ СССР 10.6.1931 як “член контррэвалюцыйнай нацыяналістычнай арганізацыі” да 5 гадоў пазбаўлення волі, сасланы ў горад Горкій (цяпер Ніжній Ноўгарад). Далейшы лёс не вядомы.

10.6.1988 рэгабілітаваны судовай калегіяй па крымінальных справах Вярхоўнага суда БССР. Групавая справа Галавінскага і іншых № 20951-с захоўваецца ў архіве КДБ Беларусі.

Міхась Кукабака пачаў сваю грамадзкую дзейнасьць у 1968 годзе, калі ён быў прызваны ў савецкае войска з рэзэрву і публічна адмовіўся ўдзельнічаць у падаўленьні дэмакратычных пратэстаў у Чэхаславаччыне.

За наступныя 30 гадоў перад падзеньнем савецкага рэжыму Кукабака стаў вядомы як актыўны публіцыст і крытык савецкага таталітарнага рэжыму. Ягоныя артыкулы гучалі ў этэры антысавецкіх радыёстанцый і выходзілі ў нелегальным друку. За гэта Кукабака правёў агулам 17 гадоў у савецкіх лягерах і турмах.

Цяпер Міхась Кукабака жыве у Маскве. Ён неаднаразова ўдзельнічаў у акцыях пратэсту супраць рэжыма Лукашэнкі, а да нядаўняга часу быў актывістам у расейскім дэмакратычным руху.

Міхась Кукабака стаіць у адным шэрагу з такімі знакавымі фігурамі дысыдэнцкага руху ў СССР, як Пэтро Грыгарэнка, Уладзімір Букоўскі ці Валерыя Навадворская. У самыя безнадзейныя застойныя гады Кукабака стаў голасам мільёнаў прыгнечаных людзей. Ён заплаціў вялікую цану за гэта, але дыктатура так і ня здолела яго зламаць.