1) прызнаць уладу Цэнтральнай Краёвай Беларускай Рады;

2) павiнна быць створана адзiная непадзельная Беларусь у форме БНР;

3) дэлегаваць у Менск свайго прадстаўнiка.

Аналягічныя пастановы прыходзілі з іншых гарадоў і павятовых цэнтраў Беларусі: Бабруйск, Радашкавічы, Барысаў, Слуцак, Нясьвіж, Наваградак, Койданава, Рэчыца і іншыя.

Газэта “Гоман” 12 красавiка 1918 года паведамляла:

„Зь Менска паказваюць, што весьцi аб прызнаньнi Народнага Сакратарыята прыходзяць амаль штогадзiну”.

13 траўня 1918 года Народны Сакратарыят Беларусі наведалі прадстаўнікі Рэчыцкага земства М. Мяцельскі і Д. Хічук. Дэлегаты раіліся са старшынём Народнага Сакратарыята Язэпам Варонкам і народным сакратаром асьветы Аркадзем Смолічам аб справе, зьвязанай з беларуска-ўкраінскімі перагаворамі, а таксама аб справе арганізацыі сеткі беларускіх школ і ўвядзеньня беларускай мовы ва ўжо існуючых школах.

У паведамленьні ад 6 чэрвеня 1918 года „Сфэра ўплыву Народнага Сакратарыята” адзначалася:

„За апошні тыдзень Народны Сакратарыят наведалі прадстаўнікі Магілёўскай, Віцебскай губэрній, Гомельшчыны, Палесься, Вілейскага павета і іншых гарадоў. З усіх месц дэлегаты прывозяць пастановы аб прызнаньні ўлады Народнага Сакратарыята і просьбу рэгуляваць жыцьцё”.

Сакратарыят абвясціў сябе вярхоўнай уладай у краі да “склікання на дэмакратычных асновах Устаноўчага Сходу Беларусі”. У кастрычніку 1918 Народны Сакратарыят быў перайменаваны ў Раду Народных Міністраў БНР і ў наступным быў вядомы як Урад БНР. Сёньня функцыі Ўраду БНР у выгнаньні выконвае Прэзыдыюм Рады БНР.

Спачатку ва ўрад на чале зь Язэпам Варонкам уваходзілі 7 чалавек, але пасьля іх колькасьць была даведзеная да 15-ці. Паводле ўспамінаў Кастуся Езавітава, склад першага ўраду БНР быў наступны:

Язэп Варонка — старшыня і народны сакратар (міністар) міжнародных справаў,

Іван Макрэяў — народны сакратар унутраных справаў,

Аркадзь Смоліч — народны сакратар асьветы,

Яўхім Бялевіч — народны сакратар справядлівасьці,

Янка Серада — народны сакратар народнай гаспадаркі,

В. Рэдзька — народны сакратар шляхоў зносін,

Тамаш Грыб — народны сакратар земляробства,

Палута Бадунова — народны сакратар апекі,

А. Карач — народны сакратар пошты і тэлеграфу,

Пётра Крэчэўскі — народны сакратар кантролю,

Гелі Белкінд — народны сакратар фінансаў,

Павал Злобін — сакратар расейскіх справаў,

Майсей Гутман — «першы таварыш» (першы намесьнік) старшыні і сакратар габрэйскіх справаў,

Канстантын Езавітаў — «другі таварыш» старшыні і народны сакратар вайсковых справаў,

Лявон Заяц — загадчык справаў Народнага Сакратарыяту

У архівах захавалася наступнае паведамленьне для прэсы на расейскай мове:

ВОЗВРАЩЕНІЕ БѢЛОРУССКИХЪ ДЕЛЕГАЦІЙ

Всѣ чрезвычайныя делегаціи Рады Бѣлорусской Народной Республики, а также делегаціи Народнаго Секретаріата, посылавшіяся въ Германію, въ Польшу, въ Литву, на Украину, возвратились въ Минскъ, за исключеніемъ Швейцарской делегаціи, возвращеніе которой ждутъ со дня на день.

Матеріалы, добытые делегаціями, подвинули бѣлорусское дѣло значительно вперед, а сговоръ съ демократіями сосѣднихъ державъ дастъ возможность Радѣ Бѣлорусской Народной Республики въ ближайшее время провести въ жизнь всѣ постановленія Перваго Всебѣлорусскаго Съѣзда.

КЪ ВОЗВРАЩЕНІЮ ВАРШАВСКОЙ ДЕЛЕГАЦІИ

Возвратившаяся изъ Варшавы Чрезвычайная Делегація Рады Бѣлорусской Народной Республики въ лицѣ членовъ рады І. Я. Воронко, К.А. Петрусевича, П.В. Андреева, А.А. Крепскаго, имѣла совѣщанія съ Правительствомъ, съ различными польскими соціалистическими и демократическими партіями, а именно съ профес. Гандельсманомъ, Каменецкимъ, бывшимъ членомъ Государственной Думы А. Бобянскимъ, Мицкевичемъ, Абрамовичемъ, Нядзвѣдцкимъ, Прысторомъ, Кноллемъ, Дзевульскимъ, Головко, Новодворскимъ и другими.

Помимо того І.Я. Воронко, какъ представитель фракціи соціалистовъ-федералистовъ Рады бесѣдовалъ съ представителемъ отрядовъ поляковъ-военныхъ (Іосифа Пилсудскаго), а также съ бывшимъ Предсѣдателемъ Совѣта польскихъ министровъ И. Кухаржевскимъ и Предсѣдателемъ Государственнаго Совѣта (Рады Стану) – Ф. Пуласкимъ, и выяснялъ ихъ отношенія къ польско-бѣлорусскимъ границам въ особенности принадлежности Бѣльска, Соколка и Гродны Бѣлоруссіи.

Поляки были не мало удивлены той сложной работѣ, которая ведется бѣлоруссами въ Минскѣ и выразили зависть по поводу существованія у бѣлоруссовъ предпарламента, чѣмъ не могутъ похвастаться поляки.

Во всякомъ случаѣ въ ближайшее время готовится чрезвычайная делегація польскихъ партій людовцевъ и соціалистовъ въ Минскъ въ Раду Бѣлорусской Народной Республики для отвѣтнаго визита. Несмотря на ярко-національную окраску деклараціи фракціи соціалистовъ-федералистовъ, варшавскіе поляки приняли ее иначе нежели минскіе.

(Паводле Архівы БНР, Том 1, Кніга 1, с. 294)