Зьнікненьне Дзьмітрыя Завадзкага стала ў адзін шэраг са зьнікненьнямі і сьмерцямі ўплывовых беларускіх дзяржаўных і грамадзкіх дзеячоў у канцы дзевяностых і пачатку нулявых гадоў. Перадусім гэта зьнікненьні дэпутата Вярхоўнага Савета і старшыні Цэнтральнай выбарчай камісіі Віктара Ганчара, прадпрымальніка і прыхільніка беларускай дэмакратычнай апазыцыі Анатоля Красоўскага, былога міністра ўнутраных справаў генэрала Юрыя Захаранкі, а таксама сьмерць пры не да канца высьветленых абставінах былога старшыні гарвыканкама Маладэчна, дэпутата Вярхоўнага Савета Беларусі Генадзя Карпенкі.

За гады, што прайшлі з моманту зьнікненьня і сьмерці гэтых асобаў, зьявіліся пераканаўчыя сьведчаньні, што іхныя выкраданьні і забойствы маглі быць справай рук так званых “эскадронаў сьмерці”, створаных унутры сыстэмы карных органаў аўтарытарнага рэжыма ў Беларусі для фізычнай ліквідацыі палітычных апанэнтаў А. Лукашэнкі.

Некаторыя іншыя беларускія дэмакраычныя палітыкі, у тым ліку лідар Беларускага народнага фронту Зянон Пазьняк, былі вымушаныя эміграваць зь Беларусі, маючы інфармацыю пра пагрозу магчымай падрыхтоўкі забойства з боку карных органаў рэжыма А. Лукашэнкі.

Афіцыйныя ўлады Беларусі не правялі адкрытага рассьледваньня зьнікненьня і сьмерці беларускіх палітыкаў, якія застаюцца аднымі з найбольш рэзанансных злачынстваў у гісторыі постсавецкай Беларусі.

Адсутнасьць пераканаўчых публічных вынікаў рассьледваньня можа сьведчыць пра незацікаўленасьць афіцыйных уладаў у тым, каб грамадзтва даведалася праўду.

Калі сьведчаньні пра выкраданьні і забойствы беларускіх палітыкаў і журналістаў “эскадронамі сьмерці” знойдуць пацьверджаньне, Аляксандар Лукашэнка мае панесьці асабістую адказнасьць за арганізацыю гэтых забойстваў або за пакрывальніцтва іхных ініцыятараў, арганізатараў і выканаўцаў.

Рада БНР патрабуе неадкладнага празрыстага публічнага рассьледваньня зьнікненьня Віктара Ганчара, Анатоля Красоўскага, Юрыя Захаранкі, Дзьмітрыя Завадзкага, а таксама абставінаў сьмерці Генадзя Карпенкі, журналіста Анатоля Майсені, журналіста Алега Бябеніна і іншых вядомых падобных выпадкаў.

Рэзанансныя палітычныя забойствы, арганізатары і выканаўцы якіх чыняць незаконныя перашкоды сьледзтву, ня маюць тэрміна даўніны. Іхнае сумленнае рассьледваньне зьяўляецца прамым абавязкам органаў правапарадку Рэспублікі Беларусь. Рада БНР заклікае сумленных і верных прафэсійным стандартам супрацоўнікаў сьледчых органаў Рэспублікі Беларусь весьці падрыхтоўку да правядзеньня сьледзтва па гэтых справах, незалежна ад цяперашніх распараджэньняў кіраўніцтва.

Майсеня нарадзіўся 4 студзеня 1959 г. у вёсцы Вялікая Ліпа Нясьвіскага раёну ў сям’і настаўнікоў. Скончыў Менскі дзяржаўны інстытут замежных моваў і асьпірантуру Інстытута філязофіі і права Акадэміі навук Беларусі. Кандыдат філязофскіх навукаў. Працаваў камэнтатарам на Беларускай тэлевізіі, карэспандэнтам інфармацыйных праграмаў ТСН і «Вести» па Беларусі, палітычным аглядальнікам «Народнай газеты».

З кастрычніка 1992 году — прэзыдэнт Нацыянальнага цэнтра стратэгічных ініцыятываў «Усход-Захад», актыўна працаваў над усталяваньнем кантактаў паміж Беларусьсю і краінамі Захаду. У 1995 годзе Майсеня балятаваўся на выбарах у Вярхоўны Савет 13 скліканьня.

Будучы спачатку актыўным прыхільнікам А. Лукашэнкі і крытыкам БНФ, пасьля пачатку дзяржаўнага перавароту 1995-1996 гг. і ўсталяваньня аўтарытарнага рэжыму Анатоль Майсеня стаў адным з найбольш актыўных і ўплывовых крытыкаў беларускай дыктатуры, актыўна працаваў над інфармаваньнем заходняй грамадзкасьці пра стан рэчаў у Беларусі.

12 лістапада 1996 году па дарозе з канфэрэнцыі ў Італіі Анатоль Майсеня трапіў у аўтамабільную аварыю на шашы Берасьце — Менск і памёр па дарозе ў шпіталь. Паводле афіцыйнай вэрсіі сьледзтва, Майсеня «ня справіўся з кіраваньнем» аўтамабілям і зрабіўся прычынцам аварыі.

Паводле неафіцыйнай вэрсіі, аварыя магла быць падстроенай з мэтаю забойства Майсені. У прыватнасьці, як забойства абазначыў сьмерць Майсені тагачасны міністар унутраных справаў Юры Захаранка. Сам Захаранка быў выкрадзены і, відавочна, забіты некалькімі гадамі пазьней.

У 1996 годзе за артыкул «Беларусь во мгле» Беларуская асацыяцыя журналістаў пасьмяротна ўзнагародзіла Анатоля Майсеню прэміяй за найлепшы аналітычны матэрыял.

У гэтым артыкуле Майсеня пісаў: “Беларусь усё больш адчувае на сабе прэс міжнароднай ізаляцыі. Жорсткая паліцэйская расправа над палітычнай апазыцыяй, падаўленьне свабоды друку ў краіне, сыстэматычнае парушэньне прэзыдэнтам Канстытуцыі і зьяўленне першай беларускай палітэміграцыі прымусілі ўвесь сьвет казаць пра Беларусь як пра “усходнеэўрапейскую анамалію”

Паводле існуючай інфармацыі, Юры Захаранка быў выкрадзены, катаваны і забіты паводле загадаў людзей, набліжаных да Аляксандра Лукашэнкі.

Юры Захаранка нарадзіўся ў 1952 годзе ў мястэчку Васілевічы Рэчыцкага раёну.

У 1977 г. скончыў Валгаградскую вышэйшую школу МУС СССР. З 1977 года — сьледчы ў Сьветлагорску (Прапойску), Гомелі, начальнік сьледчага аддзелу.

У 1987 г. скончыў Акадэмію МУС СССР. З 1989 — намеснік начальніка УУС Гомельскага аблвыканкама. У 1990 годзе ўдзельнічаў у апошнім XXVIII зьездзе КПСС. З 1991 — намесьнік начальніка Міжрэгіянальнага ўпраўленьня па барацьбе з арганізаванай злачыннасьцю МУС СССР.

Пасьля аднаўленьня незалежнасьці Беларусі з 1992 — начальнік Сьледчага ўпраўленьня, затым Сьледчага камітэта МУС РБ.

Пасьля перамогі А. Лукашэнкі на выбарах прызначаны Міністрам унутраных спраў РБ, атрымаў тытул генэрал-маёра ўнутранай службы.

У 1995 г. праз канфлікт з А. Лукашэнкам звольнены з пасады міністра, паніжаны ў званьні і звольнены з МУС РБ.

Карыстаўся вялікім аўтарытэтам у сілавых службаў, пасьля звальненьня займаўся стварэннем Саюза афіцэраў. Актыўна ўдзельнічаў ў публічных акцыях дэмакратычнай апазыцыі. З 1996 года — член Палітрады Аб’яднанай грамадзянскай партыі. З лютага 1998 года ў складзе Нацыянальнага выканаўчага камітэта, створанага апазыцыяй — старшыня камітэта па бясьпецы.

Бясследна зьнік 7 траўня 1999 года. У 2000 годзе сям’я Ю. Захаранкі пакінула Беларусь і атрымала палітычны прытулак у Нямеччыны.

Паводле сьведчаньня колішняга начальніка СІЗА № 1 Алега Алкаева, Юрый Захаранка быў выкрадзены і расстраляны паводле загаду асобаў, набліжаных да Аляксандра Лукашэнкі. Паводле іншых сьведчаньняў, перад сьмерцю Захаранку катавалі, выбіваючы прызнаньне ў падрыхтоўцы дзяржаўнага перавароту. Цела Захаранкі меркавана было сакрэтна спаленае ў Паўночным крэматорыі Менску.

Афіцыйна абставіны забойства так і не былі высьветленыя. У студзені 2003 года Пракуратура г. Менска прыпыніла расьсьледаванне крымінальнай справы па факце зьнікненьня Юрыя Захаранкі.

Хто забіў генэрала Юрыя Захаранку: фільм Паўла Шарамета (на расейскай мове)

https://www.youtube.com/watch?v=xi7iP_MmsYY

Юры Захаранка пра карупцыю сярод лукашэнкаўскай намэнклятуры

“Банда” – фільм тэлеканалу “Белсат” пра эскадроны сьмерці ў Беларусі ў канцы 90-х

Захаранка пра Аляксандра Лукашэнку – фрагмэнт фільму “Звычайны прэзыдэнт” Ю. Хашчавацкага