Прадстаўніца шляхецкага роду Завішаў гербу «Лебедзь». Дзяцінства прайшло ў родавых маёнтках Жарноўцы і Кухцічы ў Ігуменскім павеце. Выхоўвалася ў духу беларускай культуры, сымпатызавала хрысьціянскім дэмакратам. У 1881 выйшла замуж за графа Людвіка Красінскага, у шлюбе зь якім мела дачку Марыю Людвіку. Па сьмерці бацькі (1884) атрымала ў спадчыну ягоныя маёнткі на Беларусі і ў Вялікай Польшчы. У 1895 па сьмерці мужа выехала ў Заходнюю Эўропу. Другі раз выйшла замуж за князя Вацлава Мікалая Радзівіла (Лёндан, 1906).

Фінансавала выдавецтва «Загляне сонца і ў наша аконца», Беларускае выдавецкае таварыства, газэту «Беларус», таварыствы цьвярозасьці, шпіталі, сельскія крамы і інш. Адкрыла беларускія школы ў сваіх ўладаньнях у Кухцічах, Узьдзе, Каменцы.

Асаблівую ўвагу надавала праблеме падрыхтоўкі нацыянальна-сьвядомай беларускай інтэлігенцыі. Яе маёнтак у Кухцічах наведвалі Вацлаў Іваноўскі, Iван і Антон Луцкевічы, Раман Скірмунт, Аляксандар Уласаў і іншыя дзеячы беларускага нацыянальна-культурнага руху. Надавала матэрыяльную падтрымку ў выданьні першых кнігаў Максіма Багдановіча, К. Буйло і інш.; у знак удзячнасьці ёй Вацлаў Іваноўскі і Іван Луцкевіч зьмясцілі герб Завішаў «Лебедзь» на тытульным аркушы зборніка вершаў М. Багдановіча «Вянок».

Шырока ангажавалася ў беларускае рэлігійнае жыцьцё. Прыхільніца ідэі адраджэньня ў Беларусі вуніяцкай царквы.

Ад 1917 г. у эміграцыі ў Польшчы, Летуве, Нямеччыне, з 1932 г. – у Швайцарыі. Дапамагала беларускім арганізацыям у Заходняй Беларусі, летувіскім і габрэйскім культурным рухам.

Апошнія трынаццаць гадоў свайго жыцьця правяла ў кляштары сясьцёр-дамініканак у г. Фрыбур. Памерла ў 1945 годзе. У Фрыбуру знаходзіцца яе магіла.

У 2017 годзе прах Магдалены Радзівіл быў перавезены ў Беларусь, вядуцца перамовы аб яе пахаваньні на радзіме.

Сюжэт пра Магдалену Радзівіл, тэлеканал СТВ (на расейскай мове)

https://youtu.be/FNVDwKTyJUc

У архівах захавалася наступнае паведамленьне для прэсы на расейскай мове:

ВОЗВРАЩЕНІЕ БѢЛОРУССКИХЪ ДЕЛЕГАЦІЙ

Всѣ чрезвычайныя делегаціи Рады Бѣлорусской Народной Республики, а также делегаціи Народнаго Секретаріата, посылавшіяся въ Германію, въ Польшу, въ Литву, на Украину, возвратились въ Минскъ, за исключеніемъ Швейцарской делегаціи, возвращеніе которой ждутъ со дня на день.

Матеріалы, добытые делегаціями, подвинули бѣлорусское дѣло значительно вперед, а сговоръ съ демократіями сосѣднихъ державъ дастъ возможность Радѣ Бѣлорусской Народной Республики въ ближайшее время провести въ жизнь всѣ постановленія Перваго Всебѣлорусскаго Съѣзда.

КЪ ВОЗВРАЩЕНІЮ ВАРШАВСКОЙ ДЕЛЕГАЦІИ

Возвратившаяся изъ Варшавы Чрезвычайная Делегація Рады Бѣлорусской Народной Республики въ лицѣ членовъ рады І. Я. Воронко, К.А. Петрусевича, П.В. Андреева, А.А. Крепскаго, имѣла совѣщанія съ Правительствомъ, съ различными польскими соціалистическими и демократическими партіями, а именно съ профес. Гандельсманомъ, Каменецкимъ, бывшимъ членомъ Государственной Думы А. Бобянскимъ, Мицкевичемъ, Абрамовичемъ, Нядзвѣдцкимъ, Прысторомъ, Кноллемъ, Дзевульскимъ, Головко, Новодворскимъ и другими.

Помимо того І.Я. Воронко, какъ представитель фракціи соціалистовъ-федералистовъ Рады бесѣдовалъ съ представителемъ отрядовъ поляковъ-военныхъ (Іосифа Пилсудскаго), а также съ бывшимъ Предсѣдателемъ Совѣта польскихъ министровъ И. Кухаржевскимъ и Предсѣдателемъ Государственнаго Совѣта (Рады Стану) – Ф. Пуласкимъ, и выяснялъ ихъ отношенія къ польско-бѣлорусскимъ границам въ особенности принадлежности Бѣльска, Соколка и Гродны Бѣлоруссіи.

Поляки были не мало удивлены той сложной работѣ, которая ведется бѣлоруссами въ Минскѣ и выразили зависть по поводу существованія у бѣлоруссовъ предпарламента, чѣмъ не могутъ похвастаться поляки.

Во всякомъ случаѣ въ ближайшее время готовится чрезвычайная делегація польскихъ партій людовцевъ и соціалистовъ въ Минскъ въ Раду Бѣлорусской Народной Республики для отвѣтнаго визита. Несмотря на ярко-національную окраску деклараціи фракціи соціалистовъ-федералистовъ, варшавскіе поляки приняли ее иначе нежели минскіе.

(Паводле Архівы БНР, Том 1, Кніга 1, с. 294)