Нарадзіўся ў сям’і музыканта. Вучыўся ў віленскай гімназіі, хіміка-тэхнічнай школе, Драматычнай школе (Кракаў), школе Музычнага таварыства (Варшава).

З 1904 г. ездзіў па Польшчы з вандроўнай тэатральнай трупай. У 1908 г. вярнуўся ў Вільню, працаваў рэпартэрам у польскіх газэтах. Выдаваў гумарыстычны часопіс «Пэркунас». За публікацыю антыцарскага артыкулу быў прыцягнуты да адказнасці, але ўцёк у Галіцыю, дзе граў у розных тэатрах.

У 1913 г., пасьля амністыі з нагоды 300-годзьдзя дома Раманавых, вярнуўся ў Вільню. Але за антырэлігійны выпад у тым жа артыкуле быў прыгавораны да года турэмнага зьняволеньня. Выйшаўшы на волю, працаваў мулярам, пажарным, настаўнікам, наладжваў тэатральныя прадстаўленьні.

У 1918 г. прабраўся празь лінію фронту ў Менск.

3 ліпеня 1918 пастановай Народнага Сакратарыята БНР прызначаны загадчыкам рэпэртуару Беларускага Дзяржаўнага Тэатру. У 1919-1920 гг. працуе дырэктарам і галоўным рэжысэрам менскага «Беларускага тэатра».

З 1920 г. жыў зноў у Вільні, у 1921-1923 гг. рэдагаваў газэту «Беларускі звон».

У 1926 г. нелегальна перайшоў у БССР і хутка быў арыштаваны і сасланы на 10 год на Салавецкія астравы. У 1933 г. быў абменены ўладамі на заходнебеларускага палітвязьня Браніслава Тарашкевіча. Вярнуўся ў Вільню, выступаў у польскай газеце «Слова» з артыкуламі аб беларускім тэатры і драматургіі.

У час другой нямецкай акупацыі рэдагаваў тыднёвік «Беларускі голас» (1942-1944).

3 сакавіка 1944 г. забіты невядомымі на кватэры ў Вільні.

Выдадзеная Аляхновічам у 1937 г. кніга «У капцюрох ГПУ» была першымі маштабовымі непасярэднымі сьведчаньнямі пра ГУЛАГ. Кніга была перакладзеная на многія мовы.

Глядзі таксама:

У капцюрох ГПУ

Нарадзіўся ў беларускай татарскай шляхецкай сям’і. Скончыў Полацкі кадэцкі корпус, Пэтэрбурскую артылерыйскую школу імя Канстанціна (1897), удзельнічаў у расейска-японскай 1904—1905 гадоў і 1-й Сусьветнай вайне. У 1917 годзе ў рангу палкоўніка камандаваў 69-й артылерыйскай брыгадай Заходняга фронту. У час вайны быў атручаны газамі, лекаваўся й служыў у Менску ў эвакуацыйным пункце (травень-кастрычнік 1917). Кавалер Ордэнаў Сьв. Ганны (I і II ступені), Сьв. Станіслава (I і II ступені), Сьв Уладзіміра (IV ступені).

10 траўня 1918, з расфармаваньнем 69-й артылерыйскай брыгады, здаў грошы й дакумэнты Маскоўскаму абласному камісару вайсковых справаў і вярнуўся ў Менск.

22 кастрычніка 1919 году ўвайшоў у склад Беларускай вайсковай камісіі пры польскім войску, быў прызначаны гетманам Беларускіх вайсковых аддзелаў.

У 1920 годзе пераехаў у Вільню. Браў актыўны ўдзел у беларускім руху: быў намесьнікам старшыні Рады старэйшых Беларускага музычна-драматычнага гуртку й сакратаром Беларускага грамадзянскага сабраньня (БГС), пасьля расколу ў БГС 21 верасьня 1924 — намесьнікам старшыні ва ўтворанай Часовай беларускай радзе (да красавіка 1925), якая супрацоўнічала з польскімі ўладамі, супрацьстаяла Беларускаму пасольскаму клюбу. У гэты час зблізіўся з Францішкам Аляхновічам, Арсенем Паўлюкевічам, Макарам Касьцевічам (Краўцовым) і быў сябрам таварыства «Беларуская хатка» ў Вільні.

На зьезьдзе Заходняе Беларусі 26—28 чэрвеня 1926 году, скліканым Часовай беларускай радай, удзельнічаў як прадстаўнік таварыства «Прасьвета». 21 лістапада 1927 — 2 красавіка 1928 кіраўнік рэдакцыі часопіса «Беларускі радны». Ад 1937 году працаваў у бухгальтэрыі Земскага банку. У 1941—1943 гадах быў старшынём бацькоўскага камітэту Беларускае гімназіі ў Вільні, пісаў фэльетоны ў «Беларускі голас».

У чэрвені 1946 году разам зь сям’ёй выехаў у Польшчу ў горад Быдгашч, дзе й памёр у 1952 годзе.

Паходзіў са шляхецкай сям’і, прыходзіўся стрыечным братам драматургу Францішку Аляхновічу. Вучыўся ў Пэтэрбурскім тэхналягічным інстытуце. Падчас вучобы ў 1902 – 1904 гадох уваходзіў у падпольную арганізацыю студэнцкай моладзі «Круг беларускай народнай прасьветы і культуры». Першы твор (верш «Вецер») апублікаваў у «Каляднай пісанцы на 1904 год» (Пэтэрбург, 1903).

У 1905 годзе вярнуўся ў Вільню. Гэты горад пераўтвараўся тады ў цэнтар беларускага нацыянальнага руху. У 1906 годзе разам з Іванам і Антонам Луцкевічамі, Казімірам Кастравіцкім і Алаізай Пашкевіч пачаў выдаваць газэту «Наша доля».

У 1908 жыў у вёсцы Існаўда Віцебскай губэрні. На працягу 1908 – 1914 друкаваў апавяданьні ў газэце «Наша Ніва». Апавяданьні: «Страх», «У лесе», «Доктар ад каўтуна», «Не мужыцкі розум» напісаны пад відавочным уплывам беларускага фальклёру. Перакладаў творы Оскара Ўайльда і Нікалая Гогаля.

У 1914 годзе мабілізаваны ў царскую армію, пра яго вайсковую кар’еру падчас Першай сусьветнай вайны вядома няшмат.

Ад 1919 году ён быў сярод галоўных стваральнікаў беларускіх вайсковых фармаваньняў і прадстаўнік ЦБШР у Вільні.

У верасьні 1920 году ўзначаліў Беларускую вайсковую камісію, якая арганізавала беларускае войска. Разам з арміяй Пілсудзкага мела яно змагацца з бальшавікамі.

Пасьля вайны жыў у Вільні. У 1919 напісаў і апублікаваў у газэце «Беларусь» артыкул пра гісторыю выданьня газэты «Наша доля». На матэрыялах вайны напісаў апавяданьне «Стася» (1921). Выступаў пераважна як публіцыст. У 1927 – 1928 гадох выдаваў газэту «Беларускі дзень» і часова «Беларуская культура». Заснавальнік і лідэр Беларускай народна-радыкальнай партыі (БНРП). У 1928 адышоў ад грамадзкай і культурна-асьветніцкай працы.

Мабілізаваны ў польскую армію ў 1939 годзе. 18 верасьня 1939 году трапіў у савецкі палон. Інтэрнаваны ў лягеры ў Казельску. Забіты ў Катыні.

Ілюстрацыя: шыльда з імём Умястоўскага на мэмарыяле ў Катыні.