Нарадзіўся ў кастрычніку 1886 г. у вёсцы Муравіны Клімавіцкага павету (цяпер Касьцюковіцкі раён Магілёўскай вобласьці).

У 1912 годзе скончыў Кіеўскі політэхнічны інстытут. Падтрымліваў кантакты з эсэрамі, арыштоўваўся за ўдзел у студэнцкім руху.

З 1918 г. член прэзыдыюма Кіеўскай беларускай рады. У лістападзе 1918г. — раднік дыпляматычнага прадстаўніцтва БНР ва Ўкраіне.

З канца 1918 у Горадні, быў дарадцам па тэхнічна-эканамічных пытаньнях у Міністэрстве замежных справаў БНР. У 1919 затрыманы румынскімі ўладамі.

Вясной 1921 году ў якасьці прадстаўніка ўраду БНР быў дэлегаваны ў Маскву.

З 1921 году жыў у Летуве, быў старшынём Беларускай нацыянальнай сувязі, замежнага ЦК БПС-Р у Коўне. Выдаваў часопіс “Покліч”.

У кастрычніку 1925 году ўдзельнічаў Бэрлінскай канфэрэнцыі, удзельнікі якой абвесьцілі пра ліквідацыю ўраду БНР, што не было падтрымана Радай БНР.

У 1927 арыштаваны летувіскімі ўладамі. Пасьля вызваленьня пераехаў у БССР, дзе працаваў у Савеце народнай гаспадаркі БССР (рэгіянальная эканамічная адміністрацыя) загадчыкам сэкцыі праектнага бюро Інстытуту прамысловасьці.

18.7.1930 аршытаваны ў Менску па справе “Саюза вызваленьня Беларусі”. Асуджаны паводле пастановы калегіі АДПУ СССР 10.6.1931 як “член контррэвалюцыйнай нацыяналістычнай арганізацыі” да 5 гадоў пазбаўлення волі, сасланы ў горад Горкій (цяпер Ніжній Ноўгарад). Далейшы лёс не вядомы.

10.6.1988 рэгабілітаваны судовай калегіяй па крымінальных справах Вярхоўнага суда БССР. Групавая справа Галавінскага і іншых № 20951-с захоўваецца ў архіве КДБ Беларусі.

У зале магілёўскага суда сабралося каля 400 прадстаўнікоў мясцовых грамадзкіх і палітычных арганізацый. Абсалютная большасьць прысутных падтрымалі ідэю незалежнасьці Беларусі і абвяшчэньне Беларускай Народнай Рэспублікі (супраць прагаласавалі 2 чалавекі, 9 чалавек устрымаліся).

Падобныя сходы праходзілі ў дзясятках іншых гарадоў і мястэчак.

На фотаздымку: будынак, дзе адбыўся сход, сучасны адрас: вул. Першамайская (былая Вялікая Шклоўская) д. 24

У 1917—1920 навучаўся ў Слуцкай беларускай гімназіі, сябра культурна-асьветніцкага гуртка «Папараць-кветка». У 1923 годзе скончыў Віленскую беларускую гімназію, у 1929-м — Вышэйшы політэхнічны інстытут у Подэбрадах (Чэхаславаччына).

Быў адным з самых маладых удзельнікаў Слуцкага збройнага чыну 1920 году і антысавецкага партызанскага руху на Палесьсі да 1921 году. Падчас навучаньня ў Чэхаславаччыне быў сябрам Аб’яднаньня беларускіх студэнцкіх арганізацыяў замежжа і Заходняй Беларусі. У 1929 разам зь Міколам Абрамчыкам выехаў у Францыю. Быў ініцыятарам стварэньня і адным з кіраўнікоў «Хаўруса беларускай працоўнай эміграцыі ў Францыі» ў Парыжы (1930—31).

На пачатку Другой Сусьветнай Вайны дамогся дазволу ваяваць беларусам у складзе францускага замежнага легіёну; падчас акупацыі Францыі ўдзельнічаў у францускім Супраціве.

У 1945-1947 выдваў газэту «Беларускія навіны».

У 1947 годзе абраны сакратаром Прэзыдыюму, пазьней — віцэ-прэзыдэнтам Рады БНР. У лістападзе 1948 на 1-м сусьветным зьезьдзе беларускай эміграцыі выбраны старшынём «Сусьветнага аб’яднаньня беларускай эміграцыі». Падтрымліваў цесныя сувязі зь Беларускай каталіцкай місіяй у Лёндане і іншымі рэлігійнымі арганізацыямі.

Лявон Рыдлеўскі памёр 24 кастрычніка 1953 году, быў пахаваны на могілках Гэмпстэд у Лёндане. 11 сьнежня 1955 году на ягонай магіле быў усталяваны помнік, які пазьней зьнік. 27 лістапада 2010 году помнік Лявону Рыдлеўскаму быў адноўлены.

“За апошні тыдзень Народны Сакратарыят наведалі прадстаўнікі Магілёўскай, Віцебскай губэрній, Гомельшчыны, Палесься, Вілейскага павета і іншых гарадоў. З усіх месц дэлегаты прывозяць пастановы аб прызнаньні ўлады Народнага Сакратарыята і просьбу рэгуляваць жыцьцё”

Асноўнай прычынай паўстаньня быў пратэст супраць палітыкі “ваеннага камунізму” і гвалтоўных рэквізіцый харчаваньня, а таксама нацыянальны ўціск. У пачатку 1919 г. рашэньнем маскоўскіх бальшавіцкіх уладаў Віцебская, Смаленская, Магілёўская губэрні былі вылучаныя з БССР і далучаныя да РСФСР. На гэтай тэрыторыі з боку мясцовага партыйнага і савецкага кіраўніцтва панавалі антыбеларускія настроі.

Паўстаньне ахапіла тэрыторыю Прапойскага местачковага, Васькаўскага, Ржаўскага, Кульшыцкага, Іванішчавіцкага, Чэрнякоўскага, Гайшынскага, Гіжэнскага сельсаветаў. Паўстаньне мела свой штаб, які знаходзіўся ў вёсцы Жалезенка Іванішчавіцкага сельсавета.

Паводле савецкіх архіўных дакумэнтаў, паўстанцы “убівалі чырвонаармейцаў, адбіралі абмундзіраванне і снараджэнне”, але не наносілі ніякай шкоды мірнаму насельніцтву. Кіраваў паўстаньнем, паводле аднае вэрсіі, Аляксандар Вазіла, рэвалюцыянер з 1908 года, паэт. Выступленьні працягваліся да 1921 года, а ў Чэрняхоўскім, Іванішчавіцкім сельскіх саветах ажно да 1929 года.

На Магілёўшчыне вядомыя таксама паўстаньні 1919 г. у Чавусах, Горках і іншых месцах. Паводле інфармацыі з савецкіх архіваў, антысавецкая партызанская барацьба на Магілёўшчыне працягвалася да сярэдзіны 1930-х гг. У пэрыяд 1921-1928 гг дзейнічалі ўзброеныя атрады Пруднікава, Новікава, Казановіча, Рыжыкава-Бестужава, Ступакова, Агароднікава на тэрыторыях Гарадзішчанскага, Дасовіцкага, Махаўскага, Амхоўскага, Шчажэрскага, Таранаўскага, Мастоцкага, Машанацкага, Гаранскага, Бракаўскага, Пашкаўскага сельсаветаў Магілёўскага раёна. У савецкіх дакумэнтах адзначана, што супраціў працягваўся да 1935 года на абшарах Гаранскага, Пашкаўскага, Мастоцкага, Таранаўскага і Махаўскага сельсаветаў.

(Ілюстрацыя: партызаны часоў грамадзянскай вайны на тэрыторыі Расейскай Імпэрыі)

Телеграмма на радіо-телеграфъ

По порученію Рады Бѣлорусской Народной Республики настоящимъ доводится до свѣдѣнія народовъ и правительствъ Европы о нижеслѣдующемъ:

9 Марта нов. ст. 1918 г. въ г. Минскѣ-Бѣлорусскомъ Исполнительный Комитетъ I Всебѣлорусскаго Съѣзда, выполняя волю Съѣзда, выраженную въ постановленіяхъ его отъ 30—31 Декабря 1917 г. конституировалъ Бѣлорусскую Народную Республику.

Пользуясь правомъ, представленнымъ ему Всебѣлорусскимъ Съѣздомъ, Исполнительный Комитетъ его, пополненный представителями національныхъ меньшінствъ края, въ одномъ изъ послѣдующихъ своихъ засѣданій включилъ въ свой составъ представителей земскихъ и городскихъ самоуправленій Бѣлоруссіи и послѣ этого былъ переименованъ въ Раду Бѣлорусской Народной Республики, каковая отнынѣ впредь до Учр. Соб. Бѣл. несетъ отвѣтственность за судьбы народа, принимая во вниманіе необходимость защиты державныхъ правъ бѣлорусскаго народа, его государственнаго будущаго и сохраненія въ цѣлости его территоріи, раздѣленной нынѣ на три части старыми окопами и новой оккупаціонной линіей германскихъ войскъ. Рада Бѣлорусской Народной Республики въ засѣданіи своемъ отъ 24 Марта 1918 г. съ участіемъ представителей Бѣло-русской Рады въ Вильиѣ, объединяющей бѣлорусскій народъ за кордономъ выдала Уставную Грамоту къ народамъ Бѣлоруссіи о державной не-зависимости Бѣлорусской Народной Республики.

Въ согласіи съ означеннымъ актомъ и порученію Рады Б. Н. Р. мы, делегація ея по дѣламъ внѣшнихъ переговоровъ одновременно съ настоящимъ извѣстіемъ, заявляемъ, что бѣлорускій народъ не признаетъ для себя обязательнымъ мирнаго договора, заключеннаго Петроградскимъ Правительствомъ Народныхъ Комиссаровъ и Германіей въ г. Брестъ-Литовскѣ 3 Марта 1918 г. Этотъ договоръ насилуетъ волю бѣлорусскаго народа, раздѣляетъ землю его на части, подписанъ правительствомъ для него чуждымъ и безъ участія его представителей. Бѣлорусскій народъ можетъ быть раздавленъ и покоренъ насиліемъ, онъ можетъ умереть какъ національная сила, но добровольно признать для себя условій брестскаго договора онъ не можетъ. Полномочное Правительство Бѣлорусской Народной Республики въ ближайшее время вступитъ въ переговоры съ правительствомъ сосѣднихъ народовъ относительно своихъ границъ и взаимныхъ условій жизни.

Рада и Народный Секретаріатъ Б. Н. Р. глубоко вѣрятъ, что переговоры эти приведутъ къ тому, что какъ бѣлорусскій народъ, такъ и всѣ сосѣднія съ ним народы устроятъ свою судьбу не на насиліи и угрозѣ штыковъ, а на началахъ священнаго права самоопредѣленія и взаимнаго уваженія другъ къ другу.

Г. Народному Министру Иностранныхъ Дѣлъ У. Н. Р.

По порученію Рады Б. Н. Р. имѣемъ честь довести до Вашего свѣдѣнія, что невыясненность точной пограничной линіи между Украинской и Бѣлорусской Народными Республиками порождаетъ на мѣстахъ много недоразумѣній какъ въ отношеніи функціонированіи и государственныхъ и общественныхъ учрежденій между собою, такъ и въ обыденной жизни населенія. Въ виду этого и въ цѣляхъ скорѣйшаго установленія нормальной жизни въ пограничныхъ мѣстностяхъ, просимъ назначить комиссію отъ ввѣреннаго Вамъ министерства совмѣстно съ которой Делегація по дѣламъ внѣшнихъ переговоровъ Б. Н. Р. могла бы съ точностью установить и закрѣпить въ особомъ договорѣ государственныя границы обѣихъ Рес-публикъ.

Г. Народному Министру Иностранныхъ Дѣлъ У. Н. Р.

Въ нашемъ распоряженіи имѣются свѣдѣнія, что на территоріи Украинской Народной Республики сформированъ корпусъ польскихъ войскъ въ количествѣ до 15.000 чел. Не считая себя въ правѣ интересоваться вопросомъ о томъ, какія задачи преслѣдуетъ это формированіе, мы не можемъ не обратить Вашего вниманія на тотъ фактъ, что весьма вѣроятно отправка означеннаго польскаго корпуса въ предѣлы Бѣлорусской Народной Республики, а именно въ Бѣлорусскій уѣздъ Могилевской губерніи. Отправка тѣмъ болѣе вѣроятна, что въ предѣлахъ Могилевской губерніи въ настоящее время расположенъ 1-ый корпусъ польскихъ войскъ подъ командой ген. Довборъ-Мусницкаго. Въ виду того, что это пребываніе является тягостнымъ для населенія края и принимая во вниманіе, что пребываніе польскихъ войскъ въ предѣлахъ Б. Н. Р. является слѣдствіемъ случайныхъ обстоятельствъ и въ настоящее время ничѣмъ не можетъ быть оправдано, наше правительство предпринимаетъ шаги къ тому, чтобы возможно въ скорѣйшій срокъ означенныя части были изъ предѣловъ Бѣлоруссіи уведены въ Польшу или расформированы. Прежде чѣмъ разрѣшится вопросъ о пребываніи 1-го корпуса, отправка новыхъ польскихъ формированій изъ территоріи Укр. Н. Р. въ Бѣлоруссію представляется нашему народу Актомъ недружелюбія и оскорбленія его національнаго достоинства. Въ виду этого, мы имѣемъ честь заявить Вамъ, Г. Министръ Иностранныхъ Дѣлъ У. Н. Р. свою просьбу войти въ сношеніе съ команднымъ составомъ новосформировавшагося польскаго корпуса по вопросу о задачахъ, которыя онъ преслѣдуетъ и, во всякомъ случаѣ, отдать распоряженіе о томъ, чтобы ни в коемъ случаѣ не было допущено отправка его въ предѣлы Б. Н. Р.

Телеграмма на Радіо

1. Г. Германскому Канцлеру.
2. Польской Радѣ Регинційной въ Варшавѣ.

По порученію Рады Б. Н. Р. имѣемъ честь довести до свѣдѣнія Рады Регінційной о нижеслѣдующемъ:

(…) формированія польскихъ національныхъ войскъ изъ состава бывшей Россійской арміи, какъ естественное выраженіе права польскаго народа на самоопредѣленіе и защиту своей судьбы. То обстоятельства, что формированіе это происходило главнымъ образомъ на территоріи Бѣлоруссіи, народъ нашъ объяснялъ единственно печальной необходимостью; народъ бѣлорусскій понималъ, что только условія гибельно вовлекшей и отразившей польскія части отъ ихъ родины, удерживаютъ ихъ отъ возвращенія въ предѣлы Польши. Между тѣмъ, нынѣ, когда между бывшей Россійской державой и Германіей закончено, когда казалось бы у польскихъ войскъ есть полная возможность вернуться домой, польскій корпусъ подъ командой ген. Довборъ-Мусьницкаго продолжаетъ находиться на территоріи Бѣлоруссіи. Больше того, согласно тѣмъ свѣдѣніямъ, которыми располагаетъ наше правительство, между означеннымъ корпусомъ и германскими оккупаціонными войсками заключена военная конвенція, согласно коей польскій корпусъ находится подъ высшимъ командованіемъ германскихъ властей и всѣ свои дѣйствія ставитъ въ зависимость отъ ихъ распоряженій. Для расквартированія означеннаго корпуса германскими оккупаціонными властями отведены три уѣзда Могилевской губерніи (Бобруйскій, Рогачевскій и Могилевскій). Пребываніе его въ той области характеризуется чрезвычайно тяжелая форма воинскаго постоя, гибельно отражающаяся на жизнь населенія. Подвергается жестокой реквизиціи все безъ исключенія імущество, за реквизиціи ничѣмъ не платятъ и очень часто не выдаютъ никакихъ квитанцій. Мало того на почвѣ національной розни воздвигаются гоненія и издѣвательства надъ мѣстнымъ населеніемъ, возвращаются наихудшія времена крѣпостного права: крестьянъ порютъ, сажаютъ въ тюрьмы безъ суда и слѣдствія, вѣшаютъ.

Еврейское населеніе оскорбляютъ въ его религіозныхъ вѣрованіяхъ, помѣщиковъ назначаютъ полновластными хозяевами надъ деревнями и цѣлыми волостями. Всѣ демократическія крестьянскія организаціи разгоняются, а честныхъ работниковъ, преданныхъ народнымъ интересамъ арестовываютъ и грозятъ дикой расправой. Вслѣдствіе всего этого, національная классовая вражда обостряется до открытой ненависти, всякую минуту готова вылиться въ форму кровавыхъ возстаній. Что въ такомъ случаѣ будутъ предпринимать германскія и польскія власти понятно — пулеметы и висѣлицы покроютъ кровью и трупами наши родныя поля.

Бѣлорусскій народъ достаточной настрадался за 4 года этой жестокой войны. Всѣмъ своимъ имуществомъ и жизнью милліоновъ дѣтей и взрослыхъ, погибшихъ безъ вины и цѣли, поплатился онъ въ эту нечеловѣческую бойню. Зачѣмъ же [е]ще прибавлять ему новыя страданія.

Отъ дружественнаго польскаго народа, которому народъ бѣлорусскій не принесъ никакого вреда, онъ въ правѣ ожидать братскаго отношенія. Того насилія которое творятъ польскіе легіоны въ Бѣлоруссіи быть не должно. Отъ имени Рады Бѣлорусской Народной Республики мы обращаемся къ польской Радѣ Регинційной въ Варшавѣ съ протестомъ по поводу того, что уже имѣло мѣсто и съ требованіемъ немедленно принять мѣры къ тому, чтобы польскій корпусъ ген. Довборъ-Мусницкаго былъ немедленно выведенъ изъ предѣловъ Бѣлорусской Народной Республики.

У бѣлорусскаго народа нѣтъ въ данный моментъ той вооруженной силы, которой онъ отвѣтилъ бы на насиліе, которыя надъ нимъ творятся; но если бы эти силы и были, то и тогда онъ не прибѣгъ бы къ борьбѣ, но обратился бы къ трезвому разсудку и къ чувству братской дружбы обоихъ народовъ, которые никогда не были и не будутъ врагами. Рада Б. Н. Р. твердо увѣрена, что настоящее обращеніе будетъ имѣть благопріятныя послѣдствія.

Если формированіе и пребываніе польскихъ войсковыхъ частей на территоріи Бѣлоруссіи было понятно во время войны, то расквартированіе ихъ тамъ въ настоящее время представляется единственно актомъ недружелюбія, насилія и оскорбленія національнаго достоинства бѣлорусскаго народа.

1) прызнаць уладу Цэнтральнай Краёвай Беларускай Рады;

2) павiнна быць створана адзiная непадзельная Беларусь у форме БНР;

3) дэлегаваць у Менск свайго прадстаўнiка.

Аналягічныя пастановы прыходзілі з іншых гарадоў і павятовых цэнтраў Беларусі: Бабруйск, Радашкавічы, Барысаў, Слуцак, Нясьвіж, Наваградак, Койданава, Рэчыца і іншыя.

Газэта “Гоман” 12 красавiка 1918 года паведамляла:

„Зь Менска паказваюць, што весьцi аб прызнаньнi Народнага Сакратарыята прыходзяць амаль штогадзiну”.

13 траўня 1918 года Народны Сакратарыят Беларусі наведалі прадстаўнікі Рэчыцкага земства М. Мяцельскі і Д. Хічук. Дэлегаты раіліся са старшынём Народнага Сакратарыята Язэпам Варонкам і народным сакратаром асьветы Аркадзем Смолічам аб справе, зьвязанай з беларуска-ўкраінскімі перагаворамі, а таксама аб справе арганізацыі сеткі беларускіх школ і ўвядзеньня беларускай мовы ва ўжо існуючых школах.

У паведамленьні ад 6 чэрвеня 1918 года „Сфэра ўплыву Народнага Сакратарыята” адзначалася:

„За апошні тыдзень Народны Сакратарыят наведалі прадстаўнікі Магілёўскай, Віцебскай губэрній, Гомельшчыны, Палесься, Вілейскага павета і іншых гарадоў. З усіх месц дэлегаты прывозяць пастановы аб прызнаньні ўлады Народнага Сакратарыята і просьбу рэгуляваць жыцьцё”.