Скончыў Мсьціслаўскую гарадзкую вучэльню. Будаўнічую адукацыю атрымаў ў школе будаўнічых рамёстваў у Варшаве. З 1897 году працуе на Смаленшчыне: адкрыў будаўнічую кантору, будаваў цэрквы.

У 1903 годзе здаў іспыт на інжынэра-будаўніка пры інстытуце цывільных інжынэраў у Пэтэрбургу. 1907—1909 — вучыўся ў Акадэміі архітэктуры ў Парыжы, атрымаў дыплём архітэктара-мастака.

З 1910 году жыў у Варшаве. У 1913—1915 гадах выкладаў будаўніцтва ў тэхнічна-прамысловай школе, у 1913—1915 працаваў у створаным ім уласным бюро. Падчас Першай сусьветнай вайны працаваў у Арле і на Полаччыне.

У 1917 г. увайшоў у склад Беларускага нацыянальнага камітэта ў Менску. З 1 чэрвеня 1918 г. пастановаю Народнага сакратарыята Беларусі быў зацьверджаны галоўным урадавым архітэктарам БНР. Пачаў распрацоўваць эскізы беларускіх дзяржаўных узнагародаў. Па заданні ўрада БНР летам таго ж года завяршыў праект будынка Першай беларускай нацыянальнай гімназіі ў Будславе і кіраваў яе будаўніцтвам, якое не было скончанае з-за пачатку польскае акупацыі Заходняй Беларусі.

У 1919 г. прызначаны консулам БНР у Варшаве, узначальваў Беларускі камітэт у польскай сталіцы. У 1919 годзе чытаў папулярныя лекцыі па архітэктуры на беларускіх настаўніцкіх курсах у Горадні і Вільні.

Пасьля 1921 г. таксама актыўна апекваў беларускія дзіцячыя дамы, дабіваўся вызваленьня з польскіх турмаў беларусаў-палітвязьняў. У 1922 годзе займаўся будаўнічымі работамі ў Вільні, быў дырэктарам мулярскай школы (1925—1929).

Сябра рэдкалегіі заходнебеларускай незалежніцкай газэты «Беларускі фронт».

Быў жанаты на беларускай дзяячцы Юліяне Мэнкэ.

Памёр у 1940 годзе. Пахаваны ў Вільні на могілках Росы.

Глядзі таксама

• Радыё Свабода пра Л. Вітан-Дубейкаўскага: Галоўны архітэктар БНР. 150 гадоў таму нарадзіўся «беларускі Гаўдзі»

З пратаколу сустрэчы:

“Начальнік Польскае Дзяржавы адказаў, што ён (…) ужо даў інструкцыі (…), лічучы, што польская палітыка павінна паддзержаць тых беларусаў, якія ў справе свайго дзяржаўнага будаўніцтва хочуць ісьці поруч з Польшчай. Далей пан Пілсудзкі заявіў, што ён – як аб гэтым ён ужо раз казаў пану Луцкевічу – дагэтуль у беларускай справе нічога ня мог зрабіць з прычыны [стаўленьня] Антанты і з гэтай жа прычыны ня мог паддзержываць у сваіх гутарках з англічанамі нават справы Ўкраіны (…)

Паводле рахунку Пілсудзкага, да моманту разьвязкі пытаньня аб Беларусі на доўгі час ёсьць яшчэ каля году. За гэты час беларусы павінны зрабіць вялікую работу і выявіць якнайбольш актыўнасьці ў культурна-прасьветнай рабоце й прапагандзе, у чым [польскія] акупацыйныя ўласьці гатовы аказваць помач.(…)

Начальнік Дзяржавы адказаў, што (…) павінен прыехаць з Лондона і Парыжа міністар загранічных спраў Патэк і ангельскі генэрал, выкліканы цяпер у Лондан. Яны дадуць пэўныя весткі аб [стаўленьні] Антанты ў зьвязку з фактам разгрому Дэнікіна, а тады будзе ўсё ясна, і магчыма, што ён, Пілсудзкі, здолее ўчыніць больш станоўчыя крокі ў беларускім пытаньні.”

Паходзіла зь сям’і віленскіх немцаў-купцоў, вучылася ў прыватнай гімназіі. Падчас вучобы ў гімназіі пазнаёмілася з Алаізай Пашкевіч.

З 1907 ў Пэтэрбургу, у 1914 здала дзяржаўныя экзамены пры Пэтэрбурскім Унівэрсытэце на гісторыка-філялягічным аддзеле.

У 1915 пасля вяртання ў Вільню сустрэлася з Іванам Луцкевічам, пачала працу ў віленскім Беларускім камітэце. Прымала ўдзел у адкрыцці першай пачатковай беларускай школы, беларускіх настаўніцкіх курсаў і Віленскай беларускай гімназіі, дзе потым выкладала нямецкую мову і педагогіку. Дапамагала беларускаму руху абараняць свае інтарэсы перад нямецкай ваеннай акупацыйнай адміністрацыяй.

У 1922 стала жонкай вядомага беларускага дзеяча, архітэктара Лявона Вітан-Дубейкаўскага. Пасьля яго сьмерці (1940) дом i зямельны ўчастак былі нацыяналізаваныя, 6 сакавіка 1941 Юліяна разам з раднёй выехала ў Нямеччыну. Спачатку жыла ў лагеры для перасяленцаў, потым была накіравана ў Бэрлін, дзе працавала перакладчыцай у Беларускім аддзеле Міністэрства для патрэб вайны.

Пасьля 1945 зарабляла на жыцьцё лекцыямі. У верасьні 1947 ад’ехала ў Заходнюю Нямеччыну, у красавіку 1951 стала пасялілася ў Нюрнбэргу.

Напісала шэраг успамінаў пра дзеячаў беларускага нацыянальнага руху, пра сябе i сваіх сваякоў. Так, напісала прысьвечаную Івану Луцкевічу кнігу “Мае ўспаміны”. У 1954 у Нью Ёрку выйшла кніга “Лявон Вітан-Дубейкаўскі”, якую Юліяна выдала пад псэўданімам Кветка Вітан.