Зварот Старшыні Рады БНР з нагоды Дня Волі 2005

Дарагія Суродзічы!

Ад імя Рады Беларускай Народнай Республікі вітаю Вас з нашым вялікім нацыянальным сьвятам – нашым Днём Волі – Днём 25-га Сакавіка.

3 сумам канстатую, што афіцыяльная Беларусь, у адрозьненьне ад ўсіх суседніх народаў былой расейскай імпэрыі, дасюль не адзначае абвешчаньня, пасьля доўгай няволі, незалежнасьці сваей дзяржавы. Без абвешчаньня Радай БНР незалежнасьці ў 1918-м годзе сёньня ўжо беларускай дзяржаўнасьці, магчыма, іне было б.

Дарагія суродзічы, шмат гаворыцца й пішацца апошнім часам у сьвеце пра будучыню Беларусі. Але толькі ад беларускага народу – ад нас самых – будзе залежаць, ці Беларусь застанецца другой Кубай на парозе заможнай Эўропы, ці станецца паўнавартасным сябрам Эўрапэйскай супольнасьці.

Цяпер, як ніколі, нам трэба паказаць сьвету што мы народ эўрапэйскі, што мы паважаем адзін аднаго, што мы салідарныя ў змаганьні за нацыянальную годнасьць і лепшае жыцьцё.

Палітыкі, якія змагаюцца не за дабро Беларусі, а між сабой за ўладу, ня вартыя нашай увагі. Далучайцеся да радоў тых змагароў, якія ведаюць, што толькі зьяднанымі мы народзім вольную і дэмакратычную Беларусь, і што толькі тады наш народ зойме пачэснае месца між іншых народаў сьвету. Із свайго боку, Рада БНР будзе працягваць змаганьне пакуль не дасягнем гэтае мэты.

Дык памажы нам Божа! Жыве Беларусь!

Івонка Сурвілла,
Старшыня Рады БНР

Зварот да беларускага грамадзтва з нагоды 85 угодкаў абвешчаньня незалежнасьці Беларусі

ЗВАРОТ
да беларускага грамадзтва з нагоды 85-х угодкаў абвешчаньня Незалежнасьці Беларусі

Дарагія Суродзічы,

Ад імя Рады Беларускае Народнае Рэспублікі, вітаю Вас з нашым вялікім нацыянальным сьвятам і юбілеем, 85-мі ўгодкамі абвешчаньня – пасьля даўгога пэрыяду паняволеньня нашага краю расейскай імпэрыяй – Незалежнасьці Беларускай Народнай Рэспублікі.

Жадаю кожнаму з Вас асабістага шчасьця і задавальненьня з жыцьця. Але ведаю сама па сабе: сапраўднае шчасьце мы адчуем толькі ў сваёй незалежнай і дэмакратычнай дзяржаве.

Дык што ж: трэба працягваць змаганьне. І таму жадаю Вам патрэбных у гэтым змаганьні мужнасьці і вытрываласьці, гордасьці нашай спадчынай ды веры ня толькі ў свае сілы, але і ў сілы ўсяго беларускага народу.

Хацела б адначасна падзяліцца думкамі пра нашую найбольшую патрэбу – еднасьць.

Трагедыя нашага народу – як на Бацькаўшчыне, так і на чужыне – гэта адсутнасьць між намі адзінства і салідарнасьці. Думаю, што выплывае гэта з нашага скрайняга індывідуалізму. Дзіўны парадокс беларускае натуры: беларус памяркоўны ў дачыненьні да чужых, але часта вельмі непамяркоўны ў дачыненьні да сваіх. На дзіва, гістарычна гэта не ператварылася ў неталерантнасьць нашага народу.

Затое на кожным кроку бачу, да чаго вядзе наша міжсобная непамяркоўнасьць. Divide et impera – казалі рымляне: падзяляй і пануй. Гэта зразумелі ўсе калянізатары, усе імпэрыі. Перад тым, як пачаць сьціраць гістарычную памяць народу, перад тым, як адбіраць у яго рознымі спосабамі ягоныя каштоўнасьці, каб лягчэй было яго паняволіць, яго дзеляць. Нас дзялілі і адны, і другія шмат разоў. Дзялілі нашую тэрыторыю, дзялілі нас на ўсходніх і заходніх, на праваслаўных і каталікоў на працоўных і паноў і г.д, і г.д. Толькі з аднэй мэтай: каб лягчэй было нас падпарадкаваць ды сьцерці як нацыю з паверхні зямлі.

Сёньня заклікаю кожнага палітычнага і арганізацыйнага лідэра: яднайце людзей вакол ідэалаў 25-га Сакавіка і яднайцеся між сабою. Незалежнасьці паасобку мы не абаронім. Рэжыму паасобку ня зьменім. Дабрабыту нашага народу паасобку мы не дасягнем.

Адзін вельмі дарагі мне сьвятар прыгадаў аднойчы народную мудрасьць – прыклад веніка, які лёгка паламаць галінка па галінцы, а які такі моцны, калі зьвязаны. Нядаўна пацьвердзілі гэта падзеі ў Югаславіі. Народ пазбыўся дыктатуры толькі тады, калі зьяднаўся ды выйшаў сотнямі тысяч на вуліцы Бялграду. Прыклад гэты, магчыма, цяжка ажыцьцявіць у Беларусі ў гэтым мамэнце, але калі хочам выжыць як нацыя, мусім цяпер ужо шукаць адзінства. Мы выратуем наш край і здабудзем той лад жыцьця, на які заслугоўваем, толькі разам – зьяднаныя.

Жыве Беларусь!

Івонка Сурвілла
Старшыня Рады Беларускай Народнай Рэспублікі

Рада БНР вітае з Днём Волі (2004)

Дарагія Суродзічы!

Ад імяРады Беларускай Народнай Рэспублікі, вітаю Вас з нашым слаўным Днём Волі – 25-м Сакавіком – Днём калі наш народ абвесьціў сьвету у 1918-м годзе, пасьля доугіх гадоў зьняволеньня, што ён жыве, што жадае мець сваю ўласную незалежную дзяржаву, што хоча заняць пачэснае месца міжіншымі народамі сьвету.

Падчас доўгіх гадоў бальшавіцкае ўлады, калі Масква і яе калябаранты ў Менску стараліся ўсякімі спосабамі сьцерці гэты Дзень з нашае памяці, ён быў для беларусаў тым «агоньчыкам», той надзеяй, яб якой наш дарагі Васіль Быкаў гаварыў на сваім апошнім сьвяткаваньні 25-га Сакавіка, год таму у Празе.

Дык адзначым гэты Дзень зь любоўю да свае Бацькаўшчыны, з гордасьцю за сваю спадчыну, за сваю гісторыю, за сваіх продкаў, якія аддана і адважна баранілі сваю зямлю ад захопнікаў, і з радасьцю – бо мы усё-ж перамаглі!

Аднак край наш яшчэ ня ёсьць такім, якім мы яго жадаем Цяжкія умовы жыцьця, непавага да людзкіх правоў і да нашай мовы і культуры, пагроза незалежнасьці нашай дзяржавы яшчэ ўсё турбуюць жыцьцё нашага народу Але-ж ёсьць у нас дзяржава! I Заходні сьвет ніколі так ня спрыяў незалежнасьці Беларусі і дэмакратычнаму ладу жыцьця ў нашай краіне – як цяпер.

I цяпер ад нас самых залежыць, ці мы выкарыстаем гэтыя спрыяльныя палітычныя ўмовы і ці зойме нашая дзяржава пачэснае месца міжіншымі народамі сьвету, ці не.

Нашым сьвятым абавязкам ёсьць ня толькі абараніць здабытае, але і адбудаваць наш край Гэта мусіць быць мэтай кожнага беларуса, пакуль наш край не станецца нармальнай эўрапэйскай дэмакратыяй, а урад наш не пачне працаваць на карысьць Беларусі, а ня штучнай – толькі яму выгаднай -ідэалёгіі.

Дык памажы нам Божа!

Івонка Сурвілла,
Старшыня Рады БНР

Атава, Канада, сакавік 2004.

Address to Conference “Belarus – our new neighbour” in Czech Senate (20.3.2004)

Honorable Senators, Dear Friends,

I would like to express my deep gratitude to the organizers of this event, dedicated to the European future of Belarus.

Blessed with an excellent geopolitical situation, at the crossroads of Europe, Belarus has not had a chance as yet to benefit from this advantage. On the contrary, it has made our country one of the most coveted, and thus vulnerable places in Europe. Innumerable wars have been fought by strangers on our land, our people have been decimated over and over again. And for a long time, we had no friends to defend our cause. We were the best kept secret in Europe.

The Soviet system has left our long suffering, Chernobyl stricken people, with one single concern – their physical survival. The instinct of survival has evolved in Belarus to a degree unknown to many nations. Thanks to their survival skills, the Belarusian people continue to exist, but are hesitant to assert themselves in the face of the challenges they endure in daily life, and the dangers they face under a government that violently discourages freedom of speech. This may be why the development of democratic values in Belarus, though present, seems at times stalled.

However, our young generations admire Western values and long to become part of this so much admired European family of nations. And Belarusian intelligentsia, who has always looked to the West, is ready to defend their European heritage. Historically, Belarus is much connected to Prague itself. I would like to mention Dr. Francisak   Skaryna, who printed the first Belarusian Bible in Prague, and returned to your lovely land to spend here the last years of his life. More recently, the Rada of the Belarusian Democratic Republic has been active for 23 years in this hospitable city. And I would like to add our highly revered Vasil Bykau, with whom I spent our National Day one year ago here in Prague.

Dear Friends, it is on behalf of our youth and of our freedom fighters that I have come to ask – again – for your help. Every young Belarusian should have the possibility to study without being brainwashed, and without being forced to become a member of Lukashenka’s youth organization.

Freedom and democracy are concepts that are learned, nurtured and fostered. As such, they require exposure, free thinking, and the subsequent conviction to generate change. Every Belarusian should learn firsthand about the concept of freedom. Our young people need opportunities to study abroad, our decision makers need Western experience in the fields of economy, education, health and ecology, our freedom fighters need help to inform our people about such basic things as human rights…

The Lukashenka-driven and cultivated isolation of Belarus threatens to extinguish the hope for a different future. The members of the European Union will, perhaps unknowingly, contribute to this isolation by closing the borders between Belarus and the European Union.

The future of Belarus is not to be half way between Europe and Russia as some misled politicians think. It is not a no-mans land nor a consolation price in political negotiation. Belarus is a nation whose geography, history and identity define its place – and whose potential as a contributor to the future of Europe rests in the political decisions of our time.

If I were allowed to make one single request today – it would be to ask you to become participants in the defense of an old European nation by ensuring that Europe remains open to Belarus.

Ottawa, March 15, 2004

Ivonka Survilla
The President of the Rada of the Belarusian Democratic Republic

Зварот XXIV Сэсіі Рады БНР да суродзічаў на Бацькаўшчыне і ў замежжы

ЗВАРОТ

Рады Беларускай Народнай Рэспублікі
да суродзічаў на Бацькаўшчыне і ў замежжы,
прыняты на 24-й Сэсіі Рады БНР 25 кастрычніка 2003 году

Continue reading Зварот XXIV Сэсіі Рады БНР да суродзічаў на Бацькаўшчыне і ў замежжы

Adkryty list da biełaruskaha narodu (Luty, 2003 hod)

Darahija maje Braty j Siostry Biełarusy, 25-ha Sakavika 1918-ha hodu, Rada Biełaruskaj Narodnaj Respubliki abvieściła Biełaruś niezaležnaj, demakratyčnaj dziaržavaju. Narod naš ŭžo tady razumieŭ, što tolki volnym ad čužoj akupacyji jon moža asiahnuć metu kožnaha narodu – być haspadarom u svaim domie.

Kab my tady mieli mahčymaść abaranić našuju novazdabytuju niezaležnaść, to naš kraj zajmaŭ by ciapier pačesnaje miejsca pamiž inšymi volnymi narodami śvietu. My žyli b pa-ludzku, nie bajučysia havaryć toje, što dumajem, dy hałasavać za tych kandydataŭ, jakija hatovyja najbolš zrabić dziela našaha dabra dy dziela dabra našaje Baćkaŭščyny. Našaju metaju nia było b uciačy za miažu ŭ pošukach voli dy kavałku chleba, a adbudavać naš kraj, tak jak heta robiać našyja susiedzi. Naš narod pracavity, talenavity, razumny. Niama toj mety, jakoj my nie mahli b asiahnuć.

Ale ž vyšla jano jinakš. Nas akupavała najbolš źvierskaja ŭ historyi čałaviectva imperyja. Dziakujučy “braterskaj Rasieji”, za 20-taje stahodzdzie Biełaruś straciła bolš za pałovu svajho nasielnictva. Nas vyvozili, rasstrelvali, katavali. Brali nam našuju majomaść, našuju pamiać, našuju movu. A my hladzieli na ŭsio heta j čakali, što niešta źmienicca biaz našaha ŭdziełu.

Byli časy, kali heta było zrazumieła. Narod namahaŭsia nejak vyžyć.

Ciaper ža, śviet nas nie razumieje. Nie razumieje narodu, jaki niachoča viedać dzie praŭda, a dzie prapahanda, dzie spraviadlivaść dy ludzkaja hodnaść, a dzie niavola dy gienacyd.

Śviet nie razumieje jak naš narod moh dvojčy dapuścić da ŭłady Łukašenku, jak jon moža dazvalać amonaŭcam ździekvacca nad žančynami, jak jon moža pahadžacca z paŭtornymi falsyfikacyjami vybaraŭ. Nie razumieje čamu naš narod nia vyjšaŭ sotniami tysiačaŭ, kab baranić svaju nezaležnaść kali Putin zajaviŭ, što jon choča zrabić z nas rasiejskuju guberniju.

Kolki času jašče roznyja prajdziśviety buduć nad nami ździekvacca, traktavać nas jak reč, jakoju možna handlavać u imia čužych intaresaŭ.

Rasiejski faktar hraje biezumoŭna vialikuju rolu. Maskva nijak nia moža pahadzicca z tym, što na jejnaje darozie ŭ Kalininhrad dy ŭ Eŭropu znachodzicca niezaležnaja dziaržava, ź jakoju treba ličycca. Usio budzie rabić, kab nas niejak iznoŭ uklučyć u svaju imperyju.

Ale Maskva ničoha nia zmoža zrabić suprać nas, kali my hetaha nie dapuścim. Čas pračnucca, čas abvieścić śvietu, što my chočam być volnymi dy niezaležnymi, što my bolš nie dazvolim anikomu nas pradavać! Kali my hetaha ciapier nia zrobim, kali dazvolim Maskvie nas “intehravać”, tady nazaŭždy zahiniem jak nacyja, jak narod.

Pieršym krokam našaha adkazu Putinu mohuć stacca šeści, jakija adbuducca ŭ Miensku a ŭ inšych haradoch Biełarusi z nahody našaha sapraŭdnaha nacyjanalnaha śviata, Dnia Voli. U hety dzień uvieś biełaruski narod musić skazać śvietu, što jahonaja vola, jahonaja niezaležnaść, jahonaja majomaść, jahonyja hrošy, jahonaja terytoryja nie padlahajuć nijakamu šantažu, nijakamu handlu. Tolki ŭ svajoj ułasnaj, niezaležnaj krajinie, my abaronim tyja čałaviečyja pravy, jakimi karystajecca ŭvieś cyvilizavany śviet. Tolki kali budziem haspadarami jaje, budziem žyć tak jak žyvuć ludzi ŭva ŭsich naramalnych krajinach śvietu. Ale heta nia staniecca biaz nas, biaz našaha ŭdziełu! Pryhadajma jašče raz słovy našaha praroka Janki Kupały:

Paŭstań narod!
Dla budučyni ščaście
Ty stroj, kab
put nia strojiŭ bolš susied,
Nia dajsia ŭ hety
hrozny čas prapaści –
Prapaščych nie
paciešyć ščaściem śviet.

Žyvie Biełaruś!

Ivonka Survilla
Staršynia Rady Biełaruskaj Narodnaj Respubliki

АДКРЫТЫ ЛІСТ ДА БЕЛАРУСКАГА НАРОДУ (люты 2003 г.)

Дарагія мае Браты і Сёстры Беларусы,

25-га Сакавіка 1918-га году Рада Беларускай Народнай Рэспублікі абвесьціла Беларусь незалежнай, дэмакратычнай дзяржаваю. Народ наш ўжо тады разумеў, што толькі вольным ад чужой акупацыі ён можа асягнуць мэту кожнага народу – быць гаспадаром у сваім доме.

Каб мы тады мелі магчымасьць абараніць нашую новаздабытую незалежнасьць, то наш край займаў бы цяпер пачэснае мейсца паміж іншымі вольнымі народамі сьвету. Мы жылі б па-людзку, не баючыся гаварыць тое, што думаем, ды галасаваць за тых кандыдатаў, якія гатовыя найбольш зрабіць дзеля нашага дабра і дзеля дабра нашае Бацькаўшчыны. Нашаю мэтаю не было б уцячы за мяжу ў пошуках волі ды кавалка хлеба, але адбудаваць наш край, так як гэта робяць нашыя суседзі. Наш народ працавіты, таленавіты, разумны. Няма той мэты, якой мы не маглі-б асягнуць.

Але выйшла яно інакш. Нас акупавала найбольш зьверская ў гісторыі чалавецтва імпэрыя. Дзякуючы «братэрскай Расеі», у 20-тым стагодзьдзі Беларусь страціла больш за палову свайго насельніцтва. Нас вывозілі, расстрэльвалі, катавалі. Адбіралі ад нас нашую маемасьць, нашую памяць, нашую мову. А мы глядзелі на ўсё гэта й чакалі, што нешта зьменіцца бяз нашага ўдзелу.

Былі часы, калі гэта было зразумела. Народ намагаўся неяк выжыць.

Цяпер-жа, сьвет нас не разумее. Не разумее народу, які ня хоча ведаць дзе праўда, а дзе прапаганда, дзе справядлівасьць ды людзкая годнасьць, а дзе няволя ды генацыд. Сьвет не разумее як наш народ мог двойчы дапусьціць да ўлады Лукашэнку, як ён можа дазваляць амонаўцам зьдзекавацца над жанчынамі, як ён можа гадзіцца з паўторнымі фальсыфікацыямі выбараў. Не разумее чаму наш народ ня вышаў сотнямі тысячаў, каб бараніць сваю незалежнасьць калі Пуцін заявіў, што ён хоча зрабіць з нас расейскую губерню.

Колькі часу яшчэ розныя прайдзісьветы будуць над намі зьдзекавацца, трактаваць нас як тавар, якім можна гандляваць у імя чужых інтарэсаў?

Расейскі фактар адыйгрывае безумоўна вялікую ролю. Масква ніяк ня можа пагадзіцца з тым, што на яе дарозе ў Калінінград ды ў Эўропу знаходзіцца незалежная дзяржава, зь якою трэба лічыцца. Усё будзе рабіць, каб нас неяк зноў уключыць у сваю імпэрыю.

Але Масква нічога ня зможа зрабіць супраць нас, калі мы гэтага не дапусьцім. Час прачнуцца! Час абвесьціць сьвету, што мы хочам быць вольнымі і незалежнымі, што мы больш не дазволім нікому нас прадаваць! Калі мы гэтага цяпер ня зробім, калі дазволім Маскве нас «інтэграваць», тады назаўсёды загінем як нацыя, як народ.

Першым крокам нашага адказу Пуціну могуць стацца шэсьці, якія адбудуцца ў Менску і ў іншых гарадох Беларусі з нагоды нашага сапраўднага нацаыянальнага сьвята, 25-га Сакавіка. У гэты дзень увесь беларускі народ мусіць сказаць сьвету, што ягоная воля, ягоная незалежнасьць, ягоная маемасьць, ягоныя грошы, ягоная тэрыторыя не падлягаюць ніякаму шантажу, ніякаму гандлю.

Толькі у сваёй уласнай, незалежнай краіне, мы абаронім тыя чалавечыя правы, якімі карыстаецца ўвесь цывілізаваны сьвет. Толькі калі будзем гаспадарамі яе будзем жыць так як жывуць людзі ўва ўсіх нарамальных краінах сьвету. Але гэта ня станецца бяз нас, бяз нашага ўдзелу! Прыгадайма яшчэ раз словы нашага прарока Янкі Купалы:

Паўстань народ! Для будучыні шчасьце
Ты строй, каб пут ня строіў больш сусед,
Ня дайся ў гэты грозны час прапасьці –
Прапашчых не пацешыць шчасьцем сьвет.

Жыве Беларусь!

Івонка Сурвілла
Старшыня Рады Беларускай Народнай Рэспублікі

Люты, 2003 год

Vystupleńnie Staršyni Rady BNR na III-aj Kanferencyji Biełarusaŭ Bałtyji

Vysoka Pavažanyja Hości, Delehaty, Arhanizatary,
Darahija Surodzičy

Maju honar vitać Vas ad imia Rady Biełaruskaj Narodnaj Respubliki na hetaj Treciaj Kanferencyi Biełarusaŭ Bałtyji. Žadaju Vam sapraŭdy plonnaj pracy.

Continue reading Vystupleńnie Staršyni Rady BNR na III-aj Kanferencyji Biełarusaŭ Bałtyji

Слова Старшыні Рады БНР на памінальнай бяседзе пасьля паховінаў Мітрапаліта Першаерарха БАПЦ Уладыкі Мікалая

Высока Дастойны Уладыка, Дастойныя Айцы,
Дарагія Сябры ў Смутку,

Пару гадзін таму мы разьвіталіся з Уладыкам Мікалаем і правялі яго на ягоным апошнім зямным шляху.

Сабраліся мы цяпер, каб аддаць чэсьць выдатнаму чалавеку, які ў чацьвер 20 червеня 2002-га году скончыў сваю працу на гэтай зямлі і адыйшоў у вечнасьць.

Уладыка Мікалай увасабляў найбольш цэнныя якасьці нашага народу. Быў ён справядлівым і працавітым, лагодным і ветлівым. І бесканечна любіў сваю (і нашу) Бацькаўшчыну.

Бог яму даў таксама вялікую веру ў Бога і ў людзей.

Жыцьцёвы шлях які ён сабе выбраў, быў цяжкім у эмігранцкіх умовах. Вялізарная праца, вялізарнае пачуцьцё адказнасьці, і адначасна матэрыяльна вельмі цяжкое жыцьцё, самота.

Паколькі мне ведама, не наракаў Уладыка Мікалай на свой лёс. Да самага канца свайго жыцьця выконваў абавязкі. Верыў у людзкую дабрыню. Дараваў нават тым, хто яго асабіста моцна пакрыўдзілі.

Бараніў аўтакефалію, бо ведаў, што вера ў Беларусі мусіць быць беларускай. Жыў надзеяй, што прыйдзе час, калі Беларуская Аўтакефальная Праваслаўная Царква вызваліць наш народ ад маскоўскіх экзархіяў, роля якіх нам усім добра ведамая ў дачыненьні да нашага народу.

Моцна перажываў Уладыка Мікалай раскол у Царкве. Колькі разоў казаў, што зь яго боку, няма перашкодаў да згоды зь Ізяславам. Нам трэба памятаць ягоныя малітвы за еднасьць — еднасьць у Царкве й еднасьць у народзе.

У гэтыя цяжкія часы для нашай дзяржавы, хацелася б каб мы памяталі Уладыку Мікалая якраз за ягоную любоў да кожнага з нас. Будзьма зьяднаныя ў змаганьні за лепшую долю нашага народу, бо разам мы ўсё асягнем. Спрэчкі, недавер, нязгода між намі йдуць толькі на карысьць нашых ворагаў.

Хай дабрыня, лагоднасьць, усьмешка нашага дарагога Уладыкі Мікалая, а таксама ягоная любоў да Бацькаўшчыны, заўсёды жывуць у нашых сэрцах.

Вечная яму памяць!
Вечны супакой!

Івонка Сурвілла,
Старшыня Рады БНР

Дадзенае 25-га чэрвеня 2002 году ў залі царквы БАПЦ у Хайлянд Парку, Н.Дж., ЗША.

Зварот да суродзічаў Старшыні Рады Беларускай Народнай Рэспублікі Івонкі Сурвіллы з нагоды Дня Незалежнасьці – 2002

Дарагія суродзічы,

Вітаю Вас з Днём 25-га Сакавіка, нашым вялікім нацыянальным Сьвятам, якое Вы называеце Днём Волі, а мы тут, на чужыне, называем Днём Незалежнасьці.

Усе мы ведаем, што народ наш сёньня ня ёсьць вольным. Ці ж можна гаварыць аб волі, калі людзі зьнікаюць за тое, што думаюць інакш, як улады, калі закрываюцца незалежныя газэты ды арыштоўваюцца прадпрымальнікі за прыдуманыя праступствы, калі штрафуюць ды зьбіваюць нашу моладзь за тое, што яна дамагаецца права жыць бяз страху, калі зьдзекуюцца над нашымі навукоўцамі, бо яны кажуць праўду? Баліць мне сэрца за ўсіх гэтых мучанікаў нашых часоў – ахвяраў нялюдзкага рэжыму які пануе над Вамі. Баліць мне яно таксама за тых з Вас, мае дарагія суродзічы, што яшчэ вераць у прапаганду чалавека, які ня толькі ня дбае пра ваш дабрабыт, але які гатовы прадаць Вас, каб утрымацца пры ўладзе. Бо ж Вы, якія верыце дыктатару, таксама ахвяры, ахвяры нячэснасьці ды ілжы гэтага рэжыму.

Але хацела б я ў гэты сьвяты Дзень папрасіць Вас, каб задумаліся Вы таксама над пытаньнем незалежнасьці Рэспублікі Беларусь.

Ці забаранялася б Вам сьвяткаваць 25-га Сакавіка каб край наш быў незалежным? Ці баяліся б Вы гаварыць па-беларуску ў прысутнасьці ўніформаў, калі б Вы адчувалі сябе жыхарамі незалежнай беларускай дзяржавы? Ці ўважалі б Вы, што карысьней для вашых дзетак вучыцца на чужой мове – каб даць сабе рады ў жыцьці – калі б сапраўды верылі, што жывяцё ва ўласнай краіне, у сваім уласным доме, дзе толькі Вы зьяўляецеся гаспадарамі? І ці трэба было б бараніць магілы сваякоў і суродзічаў закатаваных у часы сталінскага тэрору, калі б Беларусь была назалежнай дзяржавай? Бо якая ж незалежная дзяржава будавала б дарогу на касьцях продкаў свайго народу?

Нажаль, край наш і надалей пад ботам чужакаў ды іхных паплечнікаў. Таму і змушаныя мы прадаўжаць змаганьне за незалежнасьць. Бо толькі ў незалежнай Беларусі спазнае наш народ, што такое сапраўдная воля, што такое сапраўды быць гаспадаром у сваім доме.

Дарагіе мае суродзічы, у нашых рукох, і толькі ў нашых рукох будучыня нашага народу і нашага прыгожага краю. Бог нам паможа, сьвет нам паспрыяе, але толькі мы можам зрабіць Беларусь вольнаю і незалежнаю Дзяржавай ды выратаваць яе ад сьмерці. Гэта наш сьвяты абавязак перад Богам, Бацькаўшчынай ды тысячамі папярэднікаў-патрыётаў, што змагаліся за справядлівасьць і свабоду.

Жыве Беларусь!

Івонка Сурвілла,
Старшыня Рады БНР

Rada of the Belarusian Democratic Republic. Official website